هنرمند
Federico Mompou
۰ دنبال‌کننده·۰ پخش ماهانه
آخرین آهنگ
برترین آهنگ‌ها
مشاهدهٔ همه
Johann Sebastian Bach، Agustin Barrios Mangore، Alexander Glazunov، Antonin Dvorak، Antonio Vivaldi، Arvo Part، Claude Debussy، Federico Mompou، Frederic Chopin، Leif Ove Andsnes، Ludwig van Beethoven، Wolfgang Amadeus Mozart
Johann Sebastian Bach، Academy of St. Martin in the Fields، Antonio Vivaldi، Claude Debussy، Erik Satie، Federico Mompou، Franz Schubert، Frederic Chopin، George Frideric Handel، Johannes Brahms، Ludwig van Beethoven، Maurice Ravel، Pyotr Ilyich Tchaikovsky، Sir Neville Marriner، Wolfgang Amadeus Mozart
Johann Sebastian Bach، Antonio Vivaldi، Claude Debussy، Erik Satie، Federico Mompou، Felix Mendelssohn، Franz Liszt، Franz Schubert، Frederic Chopin، George Frideric Handel، Johannes Brahms، Ludwig van Beethoven، Marc-Andre Hamelin، Maurice Ravel، Pyotr Ilyich Tchaikovsky، Wolfgang Amadeus Mozart
Johann Sebastian Bach، Antonio Vivaldi، Claude Debussy، Danielle Laval، Erik Satie، Federico Mompou، Franz Schubert، Frederic Chopin، George Frideric Handel، Johannes Brahms، Ludwig van Beethoven، Maurice Ravel، Pyotr Ilyich Tchaikovsky، Robert Schumann، Wolfgang Amadeus Mozart
دربارهٔ Federico Mompou
فدریک مومپو، آهنگساز کاتالان و خالق ترانه‌های لیریک و مینیاتورهای پیانویی، به زبانی موسیقایی شناخته می‌شود که ظرافت امپرسیونیستی را با ملودی‌های ساده و مستقیم و عاطفه‌ای عمیق با ریشه‌های فولکلور درهم می‌آمیزد. او پیانو را در Conservatorio del Liceo در بارسلون آموخت و در پانزده‌سالگی نخستین کنسرت خود را برگزار کرد؛ سپس با معرفی‌نامهٔ گرانادوس به پاریس رفت تا پیانو و هارمونی را ادامه دهد و در همان‌جا نخستین قطعات پیانویی‌اش، Impresiones intimas (1911-1914)، شکل گرفت. در پاریس، مومپو از دبوسی و آهنگسازان مدرن فرانسوی، به‌ویژه سادگیِ خوش‌نوا و کمینه‌گرای اریک ساتی، تاثیر پذیرفت و این گرایش را در بیان خود نوعی «بازآغاز» و بازگشت به بنیانی‌ترین حالت دریافت موسیقایی می‌دانست. در برخی آثار پیانویی، با حذف خط میزان و نشانه‌های کلید و نیز به‌کارگیری هدفمند علائم عرضی، نوشتاری شفاف و متمرکز بر بیان ایجاد کرد و گاه با درج توضیحات شاعرانه و تصاویر خیال‌انگیز در پارتیتور، حال‌وهوای قطعه را دقیق‌تر از نشانه‌گذاری‌های معمول منتقل می‌کرد. پس از بازگشت به بارسلون در سال‌های 1914 تا 1921، آهنگسازی را با همین رویکرد ادامه داد.