Maurice Ravel

دربارهٔ Maurice Ravel

موریس راول از اثرگذارترین آهنگسازان آغاز قرن بیستم بود؛ هنرمندی که گرچه گاه در کنار کلود دبوسی به عنوان نمایندهٔ امپرسیونیسم معرفی می‌شود، زبان موسیقایی مستقلی داشت که از دلبستگی‌اش به طیفی گسترده از شیوه‌ها شکل گرفت: از باروک فرانسه و آثار باخ، موتسارت و شوپن تا سنت‌های مردمی اسپانیا و نیز جَز و بلوز آمریکایی. او با وجود آن‌که کارنامه‌ای کم‌حجم‌تر از برخی هم‌عصرانش بر جای گذاشت، به دقت و ظرافت در پرداخت موسیقی و به‌ویژه مهارت کم‌نظیرش در ارکستراسیون شهرت یافت. راول در ۱۴سالگی وارد کنسرواتوار پاریس شد و نزد گابریل فورِه آهنگسازی آموخت؛ آثاری چون String Quartet و قطعات پیانویی Pavane pour une infante défunte، Jeux d'eau و Sonatine جایگاه او را تثبیت کردند. او در سال‌های بعد با آهنگسازانی چون ایگور استراوینسکی ارتباط نزدیک داشت و برای سرگئی دیاگیلف و Les Ballets Russes آثاری بزرگ نوشت که از میان آن‌ها Daphnis et Chloé به‌عنوان یکی از قله‌های خلاقیت او شناخته می‌شود؛ همچنین La Valse و سپس «فانتزیِ غنایی» L'enfant et les sortilèges با نویسندهٔ فرانسوی کولت از دیگر کارهای شاخص این دوره‌اند. از دههٔ ۱۹۲۰ به بعد، علاقهٔ راول به جَز و بلوز پررنگ‌تر شد و سفر موفقش به آمریکای شمالی در ۱۹۲۸ این آشنایی را گسترده‌تر کرد؛ ردّ این گرایش در آثاری چون Sonata for Violin and Piano No. 2 و Piano Concerto in G شنیده می‌شود. در سال‌های پایانی، سانحهٔ رانندگی در ۱۹۳۲ به افت جسمی و اختلال حافظه انجامید و او سرانجام در ۱۹۳۷ پس از جراحی مغز درگذشت. با آن‌که میراث او تقریباً همهٔ گونه‌ها را—جز سمفونی—در بر می‌گیرد، نامش بیش از همه با تنظیم ارکسترال Pictures at an Exhibition از موسورگسکی و با Boléro پیوند خورده است؛ قطعه‌ای که با تکرار سنجیدهٔ یک تم و دگرگونی رنگ‌آمیزی سازها، به یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار ارکسترال قرن بیستم بدل شد.