Johann Sebastian Bach

دربارهٔ Johann Sebastian Bach

یوهان سباستیان باخ در زمانهٔ خود بیش از آن‌که به‌عنوان آهنگساز شناخته شود، به‌سبب نوازندگی درخشان ارگ شهرت داشت؛ بااین‌حال، آثار آوازی، کُرال و ارگ‌محور او انرژی و آزادی ظاهری را با انضباطی کم‌نظیر درهم می‌آمیزد. مهارت استثنایی او در کنترپوان و معماری دقیق موسیقایی‌اش، با لایه‌های پیچیده و رمزگونه، هنوز برای موسیقی‌دانان الهام‌بخش است. باخ در 1685 در آیزناخ به دنیا آمد و زیر نظر پدرش، یوهان آمبروزیوس، نواختن ویولن و کلاوسن را آموخت؛ پس از یتیم شدن، نزد برادر بزرگ‌ترش یوهان کریستوف در اوهردروف پرورش یافت و سپس به‌واسطهٔ صدای خوش، در 1700 به لونه‌بورگ رفت و پس از دگرگونی صدا، فعالیتش را به‌عنوان نوازندهٔ ساز ادامه داد. او پس از دوره‌ای کوتاه در وایمار، از 1703 تا 1707 ارگ‌نواز Neue Kirche در آرنشتات بود و برای آشنایی عمیق‌تر با موسیقی دیتریش بوکستهوده مدتی به لوبک سفر کرد. در مولهاوزن، ضمن ازدواج با ماریا باربارا باخ، نخستین کانتات‌ها و نیز Toccata and Fugue in D minor (BWV 565) را نوشت و سپس در خدمت دربار زاکسن-وایمار به‌عنوان ارگ‌نواز و رهبر ارکستر، آثاری چون Orgel-Büchlein را پدید آورد. از 1717 در کُتن به‌عنوان Kapellmeister فعالیت کرد؛ دوره‌ای که به خلق مجموعه‌ای از آثار غیرآیینی از جمله شش کنسرتوی براندنبورگ (BWV 1046-51) انجامید. باخ از 1723 تا پایان عمر Kantor مدرسهٔ توماس در لایپزیگ بود و بخش عمدهٔ کانتات‌ها را در همان‌جا نوشت؛ در کنار آن، از 1729 مدیریت Collegium Musicum را بر عهده گرفت و بعدها عنوانی در دربار درسدن یافت. در دههٔ 1740 به برلین سفر می‌کرد و در 1747 برای فریدریش دوم Musical Offering (BWV 1079) را تصنیف کرد؛ از واپسین آثارش نیز Mass in B minor (1749) است. او در 28 ژوئیهٔ 1750 درگذشت.