Erik Satie

دربارهٔ Erik Satie

اریک ساتی آهنگساز برجستهٔ فرانسوی و هم‌نسل کلود دبوسی بود که بیش از همه با مجموعه‌هایی از قطعات پیانو مانند Trois Gymnopédies (1888)، Trois Sarabandes (1887) و Trois Gnossiennes (1890) شناخته می‌شود. او با پشتیبانی ژان کوکتو و با تأکید بر سادگیِ افراطی در بیان موسیقایی، بر فضای آهنگسازی فرانسه اثر گذاشت و در شکل‌گیری جریان‌هایی که به زیبایی‌شناسی نوگرا گرایش داشتند نقش داشت. موسیقی او اغلب آرام، موجز و بی‌واسطه است؛ ملودی‌هایی اندوهگین یا مکث‌دار، حال‌وهوایی گاه شوخ‌طبع یا نامتعارف، و قطعاتی کوتاه که جذابیتشان از صراحت و پرهیز از وابستگی به یک مکتب واحد می‌آید. ساتی بر موریس راول تأثیر مستقیم گذاشت و در دوره‌های بعدیِ کارش، با آثاری چون کانتات Socrate توانایی تازه‌ای در پرداخت و انعطاف سبکی نشان داد؛ سپس در سال‌های پایانی به باله و موسیقی صحنه‌ای گرایش یافت و آثاری مانند Parade و Relâche را پدید آورد. او همچنین پیانیستی توانا بود. ساتی از کودکی به موسیقی علاقه‌مند شد و آموزش پیانو را آغاز کرد و در 1879 وارد کنسرواتوار پاریس شد، اما به دلیل پیشرفت ناکافی در 1882 از ادامهٔ تحصیل بازماند. نخستین آثار منتشرشدهٔ او در 1886، از جمله Elégie، Trois Mélodies و Chanson، آغازگر دوره‌ای بودند که در آن با محافل هنری پاریس ارتباط نزدیک‌تری پیدا کرد و دوستی‌اش با دبوسی شکل گرفت. در 1905 تحصیل را از سر گرفت و با رویکردی منظم‌تر و دقیق‌تر به آهنگسازی پرداخت؛ در همین دوره شوخ‌طبعیِ خشک و عنوان‌گذاری‌های نامتعارف در آثارش پررنگ‌تر شد و گاه دستورالعمل‌هایی طنزآمیز برای اجرا می‌نوشت، از جمله در Vexations (1893). در سال‌های پایانی، بیماری ریوی سلامت شکنندهٔ او را تشدید کرد و سرانجام در 1 ژوئیهٔ 1925 درگذشت.