Alexander Glazunov

دربارهٔ Alexander Glazunov

الکساندر گلازونوف از برجسته‌ترین آهنگسازان روسِ نسل پس از Tchaikovsky بود که به‌سبب تسلط کم‌نظیرش بر فرم و به‌ویژه کنترپوان، گاه «کلاسیک‌گرای رمانتیک» خوانده شده و از این منظر با Brahms سنجیده‌اند. با آن‌که برخی منتقدان وفاداری او به زبان موسیقایی قرن نوزدهم را نشانه‌ای از رویکردی آکادمیک دانسته‌اند، گستره‌ی آثارش ــ از سمفونی و باله تا کنسرتوهای گوناگون ــ تصویری پیچیده‌تر و سرشار از تخیل ملودیک ارائه می‌دهد؛ نمونه‌ی شاخص آن کنسرتوی ویولن در لا مینور است که ظرفیت بیانی ساز را با خط ملودی پرمایه و پرداختی سنجیده برجسته می‌کند. گلازونوف در 1865 در سن‌پترزبورگ زاده شد و از کودکی استعداد درخشانی نشان داد؛ در 15سالگی نزد Rimsky-Korsakov آموزش دید و در 16سالگی سمفونی شمارهٔ 1 را به پایان رساند. موفقیت زودهنگامش با اجرا به رهبری Balakirev و سپس آشنایی با Liszt در سفر به وایمار تثبیت شد و در ادامه، با جذب تأثیراتی از Liszt و Wagner به سبکی شخصی دست یافت. او از اواخر سده نوزدهم در اروپا به رهبری آثار خود دعوت می‌شد و در همان سال‌ها آثاری چون سمفونی‌های چهارم تا ششم و بالهٔ Raymonda را نوشت. بعدها در کنسرواتوار سن‌پترزبورگ به تدریس و مدیریت پرداخت و در سال‌های بعد به‌تدریج در خارج از کشور ساکن شد و سرانجام در پاریس اقامت گزید. آثار این دوره، از جمله Concerto-Ballata برای ویولنسل و ارکستر و کنسرتو برای ساکسوفون آلتو و سازهای زهی، نشان‌دهنده‌ی توجه دقیق او به ویژگی‌های هر ساز است؛ علاقه‌ای که با آشنایی عملی‌اش با سازهای مختلف، به کنسرتوهایی با شناخت فنی و بیان‌گری سنجیده انجامید.