هنرمند
Herbert Howells
۰ دنبال‌کننده·۰ پخش ماهانه
آخرین آهنگ
۲۹ آبان ۱۴۰۴
برترین آهنگ‌ها
مشاهدهٔ همه
Johann Sebastian Bach، Alexander Scriabin، Antonin Dvorak، Claude Debussy، Domenico Scarlatti، Erik Satie، Franz Liszt، Herbert Howells، John Field، Ludwig van Beethoven
Johann Sebastian Bach، Alexander Scriabin، Antonin Dvorak، Claude Debussy، Domenico Scarlatti، Erik Satie، Franz Liszt، Herbert Howells، John Field، Ludwig van Beethoven
Benjamin Britten، Edward Elgar، Frederick Delius، Gustav Holst، Henry Purcell، Herbert Howells، John Field، John Rutter، John Tavener، Ralph Vaughan Williams، William Walton
دربارهٔ Herbert Howells
هربرت هاولز از نوجوانی تصمیم گرفت آهنگساز شود و برای این هدف آموزش جدی موسیقی را دنبال کرد. مهم‌ترین استاد او هربرت بروئر، نوازنده ارگ کلیسای جامع گلاستر بود و هاولز مدتی به‌عنوان دستیار او فعالیت کرد. در بیست‌سالگی با دریافت بورس آزاد وارد Royal College of Music شد و نزد چارلز وود در کنترپوان و چارلز ویلیِرز استنفورد در آهنگسازی آموزش دید؛ استنفورد حتی در سال 1913 کنسرتوی پیانوی شماره 1 او را در Queen's Hall رهبری کرد. در همان سال‌ها Mass in Dorian Mode در Westminster Cathedral اجرا شد و کویینتت پیانوی او در 1916 نخستین اثری بود که با حمایت Carnegie Trust منتشر شد. هاولز مدتی به‌عنوان ارگ‌نواز کمکی در Salisbury Cathedral منصوب شد، اما به دلیل بیماری ناچار به کناره‌گیری شد و پس از بهبود، از 1920 تدریس آهنگسازی را در Royal College of Music آغاز کرد. زبان آهنگسازی او در امتداد سنت موسیقی مُدال و الهام‌گرفته از نغمه‌های بومی شکل گرفت؛ سبکی که در کنار نام‌هایی چون الگار و رالف وان ویلیامز شناخته می‌شود و اغلب از مکان‌ها و آدم‌های پیرامونش نیرو می‌گرفت. با وجود توجه او به موسیقی کرال و آوازی، آثار ارکستری و سازی قابل‌اعتنایی نیز نوشت، هرچند بیش از همه با موسیقی آوازی‌اش به یاد آورده می‌شود؛ از جمله Hymnus paradisi که آن را در پی اندوه از دست دادن فرزندش در 1938 خلق کرد. او در کنار فعالیت آهنگسازی، مسئولیت‌های آموزشی مهمی بر عهده داشت: پس از درگذشت هولست در 1934 مدیر موسیقی St. Paul's School شد و در 1954 به‌عنوان King Edward VII Professor of Music در University of London منصوب شد؛ تا سال‌های پایانی عمر نیز تدریس را ادامه داد و در نودسالگی درگذشت.