هنرمند
William Walton
۰ دنبال‌کننده·۰ پخش ماهانه
آخرین آهنگ
۲۴ مهر ۱۴۰۵
برترین آهنگ‌ها
مشاهدهٔ همه
Benjamin Britten، Edward Elgar، Frederick Delius، Gustav Holst، Henry Purcell، John Field، John Rutter، John Tavener، Ralph Vaughan Williams، William Walton
Benjamin Britten، Edward Elgar، Frederick Delius، Gustav Holst، Henry Purcell، John Field، John Rutter، John Tavener، Ralph Vaughan Williams، Thomas Tallis، William Walton
Benjamin Britten، Edward Elgar، Frederick Delius، Gustav Holst، Henry Purcell، John Field، John Rutter، John Tavener، Peter Maxwell Davies، Ralph Vaughan Williams، William Walton
دربارهٔ William Walton
ویلیام والتون، آهنگساز انگلیسیِ سدهٔ بیستم، در میانهٔ نسل رالف وان ویلیامز و بنجامین بریتن جایگاهی مهم دارد و از او به‌عنوان یکی از نخستین چهره‌های نوجوی موسیقی بریتانیا یاد می‌شود که توانست سرزندگی و درخشش سنت انگلیسی را با زبان آهنگسازی روزگار خود پیوند دهد. او در شمال‌غرب انگلستان و در خانواده‌ای موسیقایی به دنیا آمد و از ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۸ به‌عنوان همخوان در کلیسای جامع Christ Church آکسفورد فعالیت کرد. پس از ترک دانشگاه بدون دریافت مدرک، با حمایت خانوادهٔ سیت‌وِل وارد فضای حرفه‌ای لندن شد و با قطعهٔ مجلسی Façade (۱۹۲۲) و سپس اورتور طنز Portsmouth Point (۱۹۲۶) به شهرت رسید؛ حمایت پاول هیندمیت از Viola Concerto (۱۹۲۹) نیز به گسترش حضور او در اروپا کمک کرد. اندکی بعد Belshazzar's Feast توجه گسترده‌تری برانگیخت و سفارش‌هایی از سوی موسیقی‌دانان برجسته، از جمله یاشا هایفتز برای Violin Concerto (۱۹۳۹)، جایگاه او را تثبیت کرد. در سال‌های بعد، والتون مدتی به موسیقی فیلم پرداخت و آثاری برای Next of Kin و The Foreman Went to France نوشت. او از ۱۹۴۸ در ایسکیا، جزیره‌ای نزدیک ناپل، ساکن شد و تا پایان عمر به آهنگسازی ادامه داد؛ اپرای Troilus and Cressida در ۱۹۵۴ در Covent Garden روی صحنه رفت و هرچند کمتر از انتظار دیده شد، بخشی مهم از کارنامهٔ او به شمار می‌آید. والتون در کنار سفارش‌هایی برای رهبرانی و نوازندگانی چون George Szell، Gregor Piatigorsky و Mstislav Rostropovich، آثاری آفرید که ترکیبی سنجیده از بیانِ تغزلی و نوگراییِ مهار‌شده‌اند؛ نمونه‌های شاخص آن را می‌توان در دو سمفونی (۱۹۳۵ و ۱۹۶۰) و کنسرتوهای Viola (۱۹۲۹)، Violin (۱۹۳۹) و Cello (۱۹۵۶) یافت. او در ۱۹۷۳ اجرای پنجاهمین سالگرد Façade را رهبری کرد و سرانجام در ۱۹۸۳ در ایسکیا درگذشت.