New Philharmonia Orchestra

دربارهٔ New Philharmonia Orchestra

ارکستر «New Philharmonia Orchestra» تاریخچه‌ای پیچیده‌تر از آن دارد که از بازه‌ی زمانی ۱۳ ساله‌اش برمی‌آید. این گروه در اصل در سال ۱۹۴۵ به ابتکار والتر لِگ و با نام «Philharmonia Orchestra» شکل گرفت و تا دهه‌های نخست زیر مدیریت او فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۶۴، با تغییر شرایط کاری و کاهش برنامه‌های ضبط، پیشنهاد انحلال مطرح شد؛ اما نوازندگان با سازمان‌دهی دوباره‌ی ارکستر، نام «New Philharmonia Orchestra» را برگزیدند و اتو کلمپررِ ۷۹ ساله را به‌عنوان رهبر خود حفظ کردند. با ایجاد سازوکارهای حمایتی و همکاری با نهادهای کنسرتی، ارکستر توانست علاوه بر تداوم اجراهای داخلی، با ناشران گوناگون ضبط کند و حتی در سال ۱۹۶۵ تور آمریکای جنوبی را برگزار کند؛ جایگاهی که آن را در دهه‌ی ۱۹۶۰ در شمار برجسته‌ترین ارکسترهای بریتانیا نگه داشت. پس از کناره‌گیری کلمپرر در ۱۹۷۱، لورین مازل جانشین او شد، اما تفاوت رویکرد و انرژی اجرایی‌اش با سلیقه‌ی برخی اعضا همخوانی کامل نداشت و به افتی نسبی در کیفیت انجامید. در ۱۹۷۳، ریکاردو موتی رهبری را بر عهده گرفت و با گسترش رپرتوار و انسجام‌بخشی به اجراها، توجه مخاطبان و منتقدان را جلب کرد. سرانجام در ۱۹۷۷ ارکستر به نام اولیه‌ی خود، «Philharmonia Orchestra»، بازگشت. از یادگارهای این دوره می‌توان به ضبط‌هایی چون Symphony No. 29 و اوورتور Così fan tutte از Mozart با رهبری کلمپرر، A German Requiem از Brahms با رهبری مازل، و Macbeth از Verdi با رهبری موتی اشاره کرد.