Ernest Chausson

دربارهٔ Ernest Chausson

اگر مارسل پروست موسیقی می‌نوشت، شاید به جهان صوتی ارنست شوسون نزدیک می‌شد: پرشور و عاطفی، اما دور از نمایش‌های اغراق‌آمیز. زبان آهنگسازی او با کروماتیسم نرم و لغزان—که از مهم‌ترین آموزگارش، سزار فرانک، به ارث برد—گرمایی درونی و بیان‌مند دارد و پلی ظریف میان رمانتیسم پُرمایهٔ فرانک و افق‌های رنگ‌آمیز و حسّیِ کلود دبوسی می‌سازد. شوسون در خانواده‌ای مرفه پرورش یافت و همین آسودگی مالی، او را از نیاز به کسب معاش از راه موسیقی بی‌نیاز کرد. با وجود علاقهٔ زودهنگام به موسیقی، به خواست پدر حقوق خواند و در 1877 در پاریس به عنوان وکیل سوگند یاد کرد؛ همان سال نخستین اثرش، ترانهٔ منتشرنشدهٔ Lilias، را نوشت. پس از تجربهٔ اجرای Tristan und Isolde در مونیخ و آشنایی با ونسن دَندی، مسیرش به‌سوی آهنگسازی جدی‌تر شد؛ در کنسرواتوار پاریس نزد ژول ماسنه درس خواند و سپس با فرانک به‌صورت خصوصی کار کرد. از آثار اولیه‌اش، مجموعهٔ Seven Mélodies, Op. 2 (1879-1882) جایگاهی ماندگار یافت. او از 1886 به‌عنوان دبیر Société Nationale de Musique در متن زندگی موسیقایی پاریس قرار گرفت و محفلش میزبان چهره‌هایی چون مالارمه، دبوسی، آلبنیز، آلفرد کورتو و اوژن ایزایی بود. شوسون در کنار ترانه‌ها و آثار آوازیِ ارکسترال و کُرال، با موسیقی مجلسی‌اش—به‌ویژه Concert for piano, violin, and string quartet, Op. 21 و Piano Quartet, Op. 30—و همچنین آثاری چون Symphony in B flat major, Op. 20 و Poème for violin and orchestra, Op. 25 شناخته می‌شود. او در 1899 و در 44سالگی بر اثر آسیب‌های ناشی از سانحهٔ دوچرخه‌سواری درگذشت.