Natalie Dessay

دربارهٔ Natalie Dessay

ناتالی دسه، سوپرانوی برجستهٔ فرانسوی، در طول دوران کاری خود با وجود دگرگونی‌های آوایی، حضوری اثرگذار و پایدار در صحنهٔ اپرا داشته است. او کارش را به‌عنوان سوپرانوی کلوراتورا آغاز کرد، سپس به رپرتوار بل‌کانتو و نقش‌های دراماتیک‌تر روی آورد و پس از کناره‌گیری از صحنه نیز با پروژه‌های ضبط خلاقانه، دامنهٔ هنری خود را به ژانرهای متنوع‌تری گسترش داد. او با نام ناتالی دِسِه در لیون به دنیا آمد و در نزدیکی بوردو رشد کرد؛ علاقه‌اش به بازیگری ابتدا او را به کنسرواتوار بوردو کشاند، اما با توصیهٔ یک مدرس آواز به‌سرعت مسیرش به سوی خوانندگی حرفه‌ای تغییر کرد. پس از دریافت جایزهٔ نخست آواز، به گروه کر Théâtre du Capitole در تولوز پیوست و با کسب فرصت آموزشی در اپرای پاریس، در Il re pastore از Mozart ظاهر شد؛ سپس در دههٔ ۱۹۹۰ در سالن‌های مهمی چون اپرای دولتی وین، متروپولیتن نیویورک و Opéra-Comique پاریس نقش‌آفرینی کرد. دسه در ادامه با تمرکز بر آثار Bellini و Donizetti و نیز Le nozze di Figaro از Mozart شناخته‌تر شد؛ پس از دوره‌ای مشکلات صوتی و درمان، با رنگ‌آوایی تیره‌تر به نقش‌هایی چون Mélisande در Pelléas et Mélisande از Debussy و نیز Giulio Cesare از Handel پرداخت و سرانجام پس از اجرای نقش اصلی Manon از Massenet در تولوز (۲۰۱۳) از صحنهٔ اپرا خداحافظی کرد. در عرصهٔ ضبط، علاوه بر آلبوم‌های اپرایی و رسیتال‌هایی مانند Mozart: Concert Arias (۱۹۹۵)، با انتشار آثاری در حوزهٔ موسیقی برزیلی، جَز و American Songbook از جمله Rio Paris (۲۰۱۴) و Pictures of America (۲۰۱۷) مسیر تازه‌ای گشود و در ۲۰۲۱ مجموعهٔ Natalie Dessay à l’Opéra را با گزیده‌هایی از اپرای فرانسوی قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم منتشر کرد.