Alessandro Scarlatti

دربارهٔ Alessandro Scarlatti

آلساندرو اسکارلاتی از برجسته‌ترین آهنگسازان اپرای اواخر دورهٔ باروک در ایتالیا بود و نقشی تعیین‌کننده در شکل‌گیری سنت اپرایی ناپل در سدهٔ هجدهم داشت. او با آثاری پرشمار در قالب‌های گوناگون، از جمله بیش از ۶۰۰ کانتاتا، بیش از ۱۰۰ اپرا، اوراتوریوها، سرناتاها، سونات‌ها و قطعات سازی، میراثی گسترده بر جای گذاشت. جایگاه تاریخی او پس از مرگش برای مدتی کم‌رنگ شد، اما در آغاز سدهٔ بیستم بار دیگر مورد توجه قرار گرفت. اسکارلاتی همچنین پدر دومنیکو اسکارلاتی (۱۶۸۵–۱۷۵۷) بود که در موسیقی سازهای کلاویه به عنوان آهنگسازی اثرگذار شناخته می‌شود؛ پسر دیگرش، پیه‌ترو، نیز در مقام آهنگساز مطرح شد. از آموزش‌های نخستین او اطلاعات دقیقی در دست نیست، اما احتمال می‌رود در کودکی در رم با فضای موسیقی حرفه‌ای آشنا شده و نزد استادانی چون Carissimi دانش خود را تکمیل کرده باشد. او در ۱۶۷۸ با آنتونیا آنزالونه ازدواج کرد و در رم به عنوان maestro di cappella در دربار کریستینا، حامی هنر، فعالیت داشت؛ در همین سال‌ها با اپرای Gli equivoci nel sembiante (۱۶۷۹) و آثار بعدی‌اش به موفقیت رسید. سپس به ناپل رفت و در جایگاه maestro di cappella در نهادهای رسمی شهر، به اقتضای مسئولیت‌هایش با شتابی چشمگیر اپرا و سرناتا نوشت؛ Il Pirro e Demetrio از شناخته‌شده‌ترین آثار این دوره بود. در سال‌های بعد میان فلورانس، رم و ناپل رفت‌وآمد کرد و آثاری برای حامیانی چون Ferdinando de Medici نوشت؛ در ناپل نیز اپراهایی مانند Giunio Bruto (۱۷۱۰) و Il Tigrane (۱۷۱۵) را پدید آورد. پس از ۱۷۲۲ آهنگسازی او کاهش یافت و مشکلات مالی‌اش افزایش پیدا کرد و سرانجام در ۱۷۲۵ درگذشت.