Thomas Morley

دربارهٔ Thomas Morley

توماس مورلی، آهنگساز و نظریه‌پرداز انگلیسیِ اواخر سده شانزدهم، از چهره‌های اثرگذار فرهنگ موسیقایی عصر الیزابتی به شمار می‌آید. با آن‌که از آموزش‌های آغازین او سند دقیقی در دست نیست، از خلال تقدیم‌نامه رساله A Plaine and Easie Introduction to Practicall Musicke (1597) چنین برمی‌آید که نزد William Byrd شاگردی کرده است. مورلی در مسیر حرفه‌ای خود در Cathedral of Norwich (۱۵۸۳ تا ۱۵۸۷) فعالیت داشت، در ۱۵۸۸ درجه موسیقی را از آکسفورد دریافت کرد، از ۱۵۸۹ ارگ‌نواز St. Paul’s در لندن شد و از ۱۵۹۲ در Chapel Royal خدمت کرد. او از ۱۵۹۳ تا زمان درگذشتش (احتمالاً ۱۶۰۲) مجموعه‌ای از یازده انتشار موسیقایی در حوزه آهنگسازی، تنظیم و نگارش عرضه کرد و در مرکز توجه محافل هنری قرار گرفت؛ همچنین گاه از پیوندهای دوستی او با Shakespeare یاد شده است. بخشی از آثار مورلی، به‌ویژه قطعات کلیسایی، اثرپذیری آشکاری از Byrd دارد: چند موتت لاتین و شماری سرود انگلیکان با کنترپوانی دقیق و فشرده، در کنار آثاری که با بافتی روشن‌تر و ساده‌تر نوشته شده‌اند. در موسیقی سازی نیز، آثار شستی‌دار و قطعات کنسورت او مهارت و روانیِ زبان موسیقاییِ رایج زمانه را نشان می‌دهد. با این همه، مهم‌ترین نقش مورلی به گسترش مادریگال در انگلستان بازمی‌گردد؛ او با چاپ مجموعه‌هایی از canzonet و ballett (۱۵۹۵) و سپس گلچین‌هایی در ۱۵۹۷ و ۱۵۹۸، الگوهای ایتالیایی را برای ذائقه انگلیسی بازپردازی کرد و هم‌زمان مادریگال‌های انگلیسیِ پرشماری نوشت که برخی اقتباس‌های هنرمندانه از نمونه‌های ایتالیایی‌اند، از جمله Sing we and Chant It در پیوند با A lieta vita، و برخی دیگر با مایه‌هایی مستقل شناخته می‌شوند؛ مانند April is in my Mistress’ Face از کتاب نخست مادریگال‌ها (۱۵۹۴). آخرین انتشار او، The Triumphs of Orianna (1602)، گردآوری‌ای از مادریگال‌های او و دیگران است و در این آثار، مورلی عموماً به سوی فرم‌های سبک‌تر گرایش دارد و از پیچیدگی‌های سنگینِ بیان‌گرایانه پرهیز می‌کند.