Antonio Carlos Jobim

دربارهٔ Antonio Carlos Jobim

آنتونیو کارلوس برازیلیرو دِ آلمیدا جوبیم، آهنگساز و نوازنده‌ای که گاه او را هم‌سنگ چهره‌های بزرگ ترانه‌پردازی قرن بیستم دانسته‌اند، با مجموعه‌ای از ملودی‌ها و هارمونی‌های ظریف و شهری، نقش مهمی در گسترش زبان موسیقی جَز ایفا کرد. ترانه‌های او در دههٔ ۱۹۶۰ برای بسیاری از نوازندگان جَز، افقی تازه و آرام اما خلاقانه گشود و به دلیل پیوند میان ظرافت ملودیک و عمق عاطفی، جایگاهی ماندگار در رپرتوار این موسیقی یافت. ریشه‌های هنری جوبیم در جَز استوار بود و شنیدن آثار Gerry Mulligan، Chet Baker و Barney Kessel در شکل‌گیری سلیقهٔ او اثر گذاشت، در حالی که از Claude Debussy نیز الهام‌های هارمونیک می‌گرفت و ریتم‌های سامبای برزیلی به موسیقی‌اش تکیه‌گاهی مشخص می‌بخشید. او در نوازندگی پیانو اغلب به بیانی ساده و دقیق گرایش داشت، با لمسی که گاه Claude Thornhill را به یاد می‌آورد؛ گیتار را بیشتر برای همراهی نرمِ ضرب‌آهنگ‌های سنکوپ به کار می‌برد و با صدایی متواضع و اندکی خش‌دار می‌خواند. جوبیم در محلهٔ تیجوکای ریو دو ژانیرو به دنیا آمد و گرچه ابتدا مسیر معماری را در نظر داشت، اما در آستانهٔ بیست‌سالگی جذب موسیقی شد و به اجرای پیانو روی آورد.