Ottorino Respighi

دربارهٔ Ottorino Respighi

اوتورینو رسپیگی، آهنگساز ایتالیایی، بیش از همه با پوئم‌های سمفونیکِ تصویری و رنگ‌آمیزِ Fontane di Roma (The Fountains of Rome) و Pini di Roma (The Pines of Rome) شناخته می‌شود؛ آثاری که در آن‌ها تجربه‌های بصری و دلبستگی به مکان‌ها به زبانی موسیقایی و شخصی ترجمه شده‌اند. شهرت رسپیگی تنها به درخشش ارکستراسیون محدود نیست و در کنار جلوه‌های توصیفی، نوعی لطافت و گیراییِ فراتر از «تصویرپردازی صرف» در موسیقی او جریان دارد؛ ویژگی‌ای که در آثاری با الهام از موسیقی قرون میانه و رنسانس، از جمله Antiche arie e danze، جلوه‌ای روشن‌تر پیدا می‌کند. رسپیگی در ۱۸۷۹ زاده شد و در بولونیا تحصیل کرد؛ سپس در سفرهایی به روسیه به‌عنوان نوازنده ویولا فعالیت داشت و نزد Rimsky-Korsakov با ظرایف رنگ‌آمیزی ارکسترال آشنا شد. او پس از دوره‌ای نوازندگیِ کنسرت و موسیقی مجلسی، از ۱۹۱۳ در رم ساکن شد و با تدریس و آهنگسازی، زبان شخصی خود را شکل داد. در دهه ۱۹۲۰، هم‌زمان به موسیقی کهن و تبدیل دریافت‌های دیداری به صدا پرداخت؛ از Concerto gregoriano و Quartetto dorico تا آثاری چون Vetrate di chiesa و Trittico botticelliano. رسپیگی مدتی مدیریت Conservatorio di Santa Cecilia را بر عهده داشت و در سفرهایی به آمریکا به‌عنوان رهبر ارکستر و پیانیست حضور یافت؛ او همچنین با همسرش، Elsa Olivieri-Sangiacomo، که خود آهنگساز بود، همکاری می‌کرد. رسپیگی در ۱۹۳۶ درگذشت.