Tito Gobbi

دربارهٔ Tito Gobbi

تیتو گوبی باریتون برجسته ایتالیایی بود که ابتدا در دانشگاه پادووا حقوق خواند، اما مسیر خود را به‌سوی آواز تغییر داد و در رم نزد جولیو کریمی آموزش دید. او در سال ۱۹۳۵ با نقش کنت رودولفو در La sonnambula اثر Bellini در گوبیو روی صحنه رفت و در همان فصل به‌عنوان جانشین در لا اسکالا به کار گرفته شد؛ نخستین حضورش در آنجا نقش هرالد در Oreseolo اثر Ildebrando Pizzetti بود. پیروزی در مسابقه بین‌المللی آواز وین در ۱۹۳۶ جایگاه حرفه‌ای او را تثبیت کرد و از اواخر دهه ۱۹۳۰ تا اوایل دهه ۱۹۴۰ به نقش‌های اصلی رسید؛ از جمله فورد در Falstaff اثر Verdi و نیز اسکارپیا در Tosca اثر Puccini که بعدها به شناخته‌شده‌ترین نقش او بدل شد. شهرت گسترده‌اش با اجرای Wozzeck در نخستین اجرای ایتالیایی اپرای Alban Berg در رم (۱۹۴۲) اوج گرفت و پس از وقفه‌ای کوتاه در فعالیت‌هایش، از اواخر دهه ۱۹۴۰ حضورهای بین‌المللی او گسترش یافت؛ از استکهلم و لندن تا سن‌فرانسیسکو، شیکاگو و متروپولیتن نیویورک، و در سال ۱۹۵۲ نیز Don Giovanni را در زالتسبورگ با رهبری von Karajan اجرا کرد. گوبی علاوه بر خوانندگی، به کارگردانی اپرا نیز پرداخت و از میانه دهه ۱۹۶۰ این بخش از فعالیتش پررنگ‌تر شد؛ از جمله تولید Simon Boccanegra اثر Verdi در لندن با حضور خودش در نقش اصلی. او به‌ویژه برای تفسیر نقش‌های باریتون Verdi (از جمله پوزا در Don Carlos) و نقش‌های Puccini مانند اسکارپیا، جک رنس و Gianni Schicchi تحسین می‌شد، اما کارنامه‌ای بسیار گسترده با بیش از صد نقش داشت و در آثاری کمتر اجراشده چون Ecuba اثر Malipiero و Monte Ivnor اثر Rocca نیز درخشید. بازیگری توانا، موسیقی‌فهمی بالا و صدایی انعطاف‌پذیر و پربار از ویژگی‌های او بود؛ همچنین در ۲۶ فیلم حضور داشت، در ۱۹۷۹ از صحنه اپرا کناره گرفت، دو کتاب درباره زندگی و دنیای اپرای ایتالیا منتشر کرد و میراثی چشمگیر از ضبط‌های دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ بر جای گذاشت.