هنرمند
Giuseppe Tartini
۰ دنبال‌کننده·۰ پخش ماهانه
آخرین آهنگ
برترین آهنگ‌ها
مشاهدهٔ همه
Alexander Glazunov، Albert Roussel، Alessandro Marcello، Alessandro Scarlatti، Andre Caplet، Anton Bruckner، English Chamber Orchestra، Giuseppe Tartini، Jeffrey Tate، John Field، Wolfgang Amadeus Mozart
Johann Sebastian Bach، Agustin Barrios Mangore، Alessandro Marcello، Alexander Glazunov، Alexandre Tansman، Anonymous، Claude Debussy، David Oistrakh، Frederic Chopin، Giuseppe Tartini، Ludwig van Beethoven، Vladimir Yampolsky، Wolfgang Amadeus Mozart
Johann Sebastian Bach، Aaron Copland، Adolphe Adam، Alban Berg، Albert Roussel، Alberto Ginastera، Claude Debussy، Frederic Chopin، Giovanni Sollima، Giuseppe Tartini، Il Pomo D'oro، Ludwig van Beethoven، Wolfgang Amadeus Mozart
دربارهٔ Giuseppe Tartini
جوزپه تارتینی (۱۶۹۲–۱۷۷۰)، آهنگساز و ویولن‌نواز ایتالیایی، در پیرانو در شبه‌جزیره ایستریا زاده شد و با وجود آن‌که خانواده‌اش در آغاز مسیر دیگری برای او در نظر گرفته بودند، از نوجوانی به سوی آموزش موسیقی رفت. مدتی در پادوا به تحصیل حقوق پرداخت، اما به‌تدریج زندگی حرفه‌ای‌اش را بر نوازندگی ویولن متمرکز کرد و پس از دوره‌ای مطالعه و تمرین فشرده، تا میانه دهه ۱۷۱۰ در ارکستر اپرای آنکونا فعالیت یافت. در سال‌های بعد، با تمرکز بر تکامل تکنیک نوازندگی، به جایگاهی درخور در محافل موسیقی رسید و از ۱۷۲۰ به‌عنوان سولیست و رهبر ارکستر در پادوا مشغول شد؛ سفری چندساله به پراگ (۱۷۲۳ تا ۱۷۲۶) نیز بر شهرت او افزود. آسیب جسمی در دهه ۱۷۴۰ دامنه فعالیت اجرایی‌اش را محدود کرد و پس از کناره‌گیری رسمی در ۱۷۶۵، تا واپسین سال‌ها بیشتر به آموزش پرداخت. تارتینی بنیان‌گذار مکتبی اثرگذار در نوازندگی ویولن بود که از راه شاگردانی چون Pietro Nardini و Johann Gottlieb Naumann گسترش یافت. هرچند در زمان حیاتش چندان در پی انتشار آثار نبود، میراثی گسترده از او برجای مانده است؛ از جمله حدود ۱۳۵ کنسرتو برای ویولن و بیش از ۲۰۰ سونات ویولن که بخشی از آن‌ها در دست‌نوشته‌ها حفظ شده‌اند. افزون بر این، آثاری آوازی و نیز قطعاتی چون Sinfonia، تریو سونات و سونات‌های چندبخشی در کارنامه‌اش دیده می‌شود. او در سال‌های پایانی به مباحث نظریِ صوت‌شناسی و هارمونی علاقه‌مند شد و رساله Trattato di musica secondo la vera scienza dell'armonia (۱۷۵۴) را نوشت؛ متنی که هرچند از نظر دقت علمی همواره محل بحث بوده، تصویری روشن از ذهنیت جست‌وجوگر او در برخورد با پدیده‌های صوتی و هارمونیک ارائه می‌کند.