Tomaso Albinoni

دربارهٔ Tomaso Albinoni

از زندگی تومازو آلبینونی آگاهی چندانی در دست نیست. او فرزند ارشد یک تاجر مرفه کاغذ در ونیز بود و در بزرگسالی استقلال مالی داشت و خود را بیش از آن‌که یک موسیقی‌دان حرفه‌ای بداند، هنرمندی آموزش‌دیده با رویکردی آزاد می‌دید. آلبینونی نوازنده‌ای توانا در ویولن و از پرکارترین آهنگسازان کنسرتوی ویولن در اواخر دورهٔ باروک به شمار می‌آید. هرچند در آغاز در موسیقی کلیسایی کامیابی چشمگیری نیافت، اما در سال 1694 با انتشار 12 سونات تریو و اجرای اپرای Zenobia, Regina de Palmireni مسیر هنری‌اش تثبیت شد و تا پایان عمر به نوشتن کانتات، اپرا، سونات‌های سازی و کنسرتوها پرداخت. او در سال 1705 با خوانندهٔ سوپرانو، Margherita Rimandi، ازدواج کرد و صاحب شش فرزند شد؛ در همین دوره با بهره‌گیری از سهم ارث پدری، مدرسه‌ای برای آموزش آواز نیز راه‌اندازی کرد و در 1722 مجموعه‌ای از 12 کنسرتو منتشر ساخت. آلبینونی آهنگسازی بسیار پربار بود و آثار فراوانی در قالب اپرا، کانتات، سونات، کنسرتو و سینفونیا به او نسبت داده شده است. او در کنسرتوهای ابوا، این ساز را با نگاهی آوازی و ملودیک به کار گرفت و با نبوغ ملودی‌پردازی، امضای شخصی روشنی در موسیقی‌اش برجای گذاشت. آثارش مورد توجه Johann Sebastian Bach قرار داشت و باخ از برخی تم‌های او، از جمله در Opera Prima، در فوگ‌های کلاویه‌ای بهره برد و از خطوط باس و قطعات آلبینونی برای تمرین و آموزش استفاده می‌کرد. در تاریخ‌نگاری موسیقی، نام او زمانی در کنار Arcangelo Corelli و Antonio Vivaldi مطرح می‌شد و از آغاز سدهٔ بیستم با انتشار نسخه‌های ویرایشی آثارش، به‌ویژه موسیقی ویولن او همچنان در اجراهای امروزی حضور دارد.