Joachim Raff

دربارهٔ Joachim Raff

یواخیم راف از آهنگسازان رمانتیکِ کمتر شناخته‌شده‌ای است که آثارش در اواخر قرن بیستم دوباره مورد توجه اجراگران قرار گرفت. او فرزند یک ارگ‌نواز آلمانی از وورتمبرگ بود و با وجود امکانات محدود و تحصیل رسمیِ کوتاه در دوره‌های تربیت معلم، با پشتکار مسیر موسیقی را پی گرفت و مبانی آهنگسازی را عمدتاً به‌صورت خودآموز فراگرفت. راف بخشی از قطعات پیانویی خود را برای Mendelssohn فرستاد و با توصیه او به انتشار نزدیک‌تر شد؛ سپس به زوریخ رفت و با مطالعه رساله‌های موسیقی دانش خود را گسترش داد. دیدار با Liszt پس از کنسرتی در بازل، به همکاری‌هایی انجامید که او را به آلمان کشاند؛ راف مدتی در کلن کار کرد، مدتی نیز به نقد موسیقی پرداخت و سرانجام در اشتوتگارت ساکن شد و با رهبر ارکستر Hans von Bülow دوستی پایداری یافت. پس از درگذشت Mendelssohn، Liszt بار دیگر برای راف فرصت‌های حرفه‌ای فراهم کرد؛ از جمله همکاری با ناشر Schuberth در هامبورگ و سپس فعالیت در وایمار به‌عنوان دستیار، که در آنجا بخشی از امور اجرایی و نیز برخی تنظیم‌ها و ارکستراسیون‌های مرتبط با آثار Liszt را بر عهده داشت. راف از 1856 در ویسبادن به تدریس پیانو و آهنگسازی پرداخت و کوشید میان دستاوردهای نوینِ زمانه و فنون گذشته پیوندی برقرار کند؛ از این رو در آثارش تلفیقی از کنترپوان باروک، قالب‌های کلاسیک و گرایش‌های برنامه‌ای دیده می‌شود. او در 1877 مدیر کنسرواتوار Hoch شد و تا پایان عمر در همان سمت ماند و آهنگسازی تدریس کرد؛ Edward MacDowell از شاگردان او بود. راف در روزگار خود اعتبار بالایی داشت، اما این جایگاه در تاریخ موسیقی به همان اندازه استمرار نیافت؛ با این حال، به‌سبب پرداخت دقیق، ارکستراسیون سنجیده و ملودی‌های پرکشش، بخشی از آثارش همچنان شنیدنی است. او آهنگسازی پرکار بود و یازده سمفونیِ عمدتاً برنامه‌ای، چندین اثر سمفونیک و کنسرتو، شش اپرا و مجموعه‌ای گسترده از موسیقی پیانو و مجلسی نوشت.