Francesco Cavalli

دربارهٔ Francesco Cavalli

فرانچسکو کاوالی پس از درگذشت کلودیو مونته‌وردی به چهرهٔ برجستهٔ اپرای ونیز بدل شد. او در زمان حیاتش محبوبیت فراوانی داشت، اما پس از مرگش نامش برای مدتی از صحنه کنار رفت تا آن‌که از اواخر قرن بیستم اپراهایش دوباره احیا شدند. کاوالی آموزش موسیقی را احتمالاً نزد پدرش، جی.بی. کالِتی، آغاز کرد و سپس با حمایت فدریکو کاوالی به ونیز آمد و نام خانوادگی او را برگزید. او از کودکی به‌عنوان سوپرانو در گروه موسیقی کلیسای سن‌مارکو فعالیت کرد و پس از تغییر صدا به‌عنوان تنور در همان مجموعه ماند و در سال‌های آغازین حضورش زیر نظر مونته‌وردی تجربه اندوخت؛ نخستین اثر شناخته‌شدهٔ چاپ‌شدهٔ او نیز یک موتت در مجموعهٔ Ghirlanda sacra است. کاوالی برای تکمیل درآمد خود در ونیز مسئولیت‌های دیگری، از جمله نوازندگی ارگ در کلیسای Santi Giovanni e Paolo، بر عهده گرفت و با ازدواج با ماریا سوزومنو به استقلال مالی بیشتری رسید. او در 1639 به‌عنوان ارگ‌نواز دوم سن‌مارکو منصوب شد و هم‌زمان با سرمایه‌گذاری در Teatro San Cassiano نوشتن اپرا را به‌طور جدی دنبال کرد؛ تا حدود 1670 شمار آثار صحنه‌ای او به 41 رسید و اپراهایی چون Egisto، Ormindo و La Calisto جایگاهی ویژه یافتند. از میان آثارش، Giasone (1649) نمونه‌ای شاخص از تفکیک روشن میان رسیتاتیف و آریا به شمار می‌رود و آریاهای او، غالباً با ساختار بندوار و ریتم سه‌ضربی، پرداختی سنجیده دارند. کاوالی دو بار به پاریس سفر کرد و Serse در 1660 اجرا شد؛ همچنین Ercole amante که در 1662 تکمیل شد، به‌سبب استفادهٔ برجسته‌تر از سازهای زهی در همراهی رسیتاتیف اهمیت ویژه‌ای دارد. در کنار اپراها، آثار مذهبی او نیز با حفظ سنت موسیقایی سن‌مارکو، پیوندی آشکار با زبان موسیقایی استادان پیشین این مرکز نشان می‌دهد.