هنرمند
Pierre Fournier
۰ دنبال‌کننده·۰ پخش ماهانه
آخرین آهنگ
برترین آهنگ‌ها
مشاهدهٔ همه
Johann Sebastian Bach، Antonio Vivaldi، Arcangelo Corelli، Claude Debussy، Frederic Chopin، Friedrich Gulda، George Frideric Handel، Johannes Brahms، Ludwig van Beethoven، Maurice Ravel، Pierre Fournier، Pyotr Ilyich Tchaikovsky، Robert Schumann، Wolfgang Amadeus Mozart
Johann Sebastian Bach، Antonio Vivaldi، Claude Debussy، Felix Mendelssohn، Franz Schubert، Frederic Chopin، George Frideric Handel، Johannes Brahms، Ludwig van Beethoven، Pierre Fournier، Wolfgang Amadeus Mozart
Johann Sebastian Bach، Antonio Vivaldi، Arcangelo Corelli، Claude Debussy، Franz Schubert، Frederic Chopin، Friedrich Gulda، George Frideric Handel، Ludwig van Beethoven، Maurice Ravel، Pierre Fournier، Pyotr Ilyich Tchaikovsky، Robert Schumann، Wolfgang Amadeus Mozart
Johann Sebastian Bach، Antonio Vivaldi، Claude Debussy، Franz Schubert، Frederic Chopin، Friedrich Gulda، George Frideric Handel، Johannes Brahms، Ludwig van Beethoven، Pierre Fournier، Pyotr Ilyich Tchaikovsky، Robert Schumann، Wolfgang Amadeus Mozart
Johann Sebastian Bach، Antonio Vivaldi، Claude Debussy، Franz Schubert، Frederic Chopin، Friedrich Gulda، George Frideric Handel، Johannes Brahms، Ludwig van Beethoven، Pierre Fournier، Pyotr Ilyich Tchaikovsky، Robert Schumann، Wolfgang Amadeus Mozart
دربارهٔ Pierre Fournier
پیر لئون ماری فورنیه در خانواده‌ای نظامی به دنیا آمد؛ پدرش ژنرال بود و مادرش با آموزش پیانو نخستین گام‌های موسیقی را برای او فراهم کرد. او در ۹سالگی به فلج اطفال خفیفی دچار شد و ضعف پاها نواختن پیانو را برایش دشوار کرد؛ از همین‌رو به ویولنسل روی آورد و با پیشرفتی سریع به کنسرواتوار پاریس راه یافت. فورنیه نزد پل بازولر و آنتون هِکینگ تحصیل کرد و در سال ۱۹۲۴، در ۱۷سالگی فارغ‌التحصیل شد. یک سال بعد با اجرای سولو همراه با ارکستر Concerts Colonne نخستین حضور جدی خود را رقم زد و منتقدان به‌ویژه از دقت و کمال تکنیک آرشه‌کشی او یاد کردند؛ ویژگی‌ای که زمینه‌ساز اعتبار گسترده‌اش در اروپا، هم در کنسرت‌های تک‌نوازی و هم در موسیقی مجلسی شد. فورنیه در سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹ مدیریت بخش آموزش ویولنسل در Ecole Normal را بر عهده داشت و در میان هم‌نسلانش، از جمله پل تورتولیه، به عنوان رقیبی خوش‌خُلق و محترم شناخته می‌شد. او در آموزش، بر کنترل بازوی راست و سیالیت حرکت دست و بازو تأکید می‌کرد و برای پرورش تکنیک آرشه، تمرین‌های آرشه‌کشی سِوچیک را به هنرجویان ویولنسل پیشنهاد می‌داد. در سال ۱۹۴۱ به هیئت علمی کنسرواتوار پاریس پیوست و در همان دوره تمرکزش بیش از پیش بر تدریس و کارهای آموزشی قرار گرفت.