Mel Bonis

دربارهٔ Mel Bonis

ملانی بونیس (Mel Bonis)، آهنگساز فرانسوی متولد ۱۸۵۸ در پاریس، در دوران زندگی‌اش آثارش بارها اجرا شد و تحسین برخی چهره‌های برجستهٔ موسیقی را برانگیخت، اما پس از درگذشتش تا سال‌ها کم‌تر به او پرداخته شد. او برای کاستن از پیش‌داوری‌های زمانه، نام «Mel» را در فعالیت حرفه‌ای خود برگزید. بونیس که نوازندگی پیانو را ابتدا خودآموز آغاز کرده بود، در شانزده‌سالگی با حمایت یکی از آشنایان خانواده وارد Conservatoire de Paris شد و نزد استادانی چون Claude Debussy، César Franck و Ernest Guiraud آموزش دید و در همراهی و هارمونی جوایزی دریافت کرد. فشارهای خانوادگی مسیر تحصیل و زندگی شخصی‌اش را دگرگون کرد و او برای سال‌هایی از آهنگسازی فاصله گرفت. از دههٔ ۱۸۹۰، با بازگشت دوباره به فضای موسیقی و ارتباط با ناشر Alphonse Leduc، فعالیت آهنگسازی‌اش جان تازه‌ای گرفت و بخش مهمی از ترانه‌ها و قطعاتش به همین دوره تعلق دارد. بونیس بیش از ۳۰۰ اثر در قالب‌های گوناگون نوشت؛ از قطعات پیانو و موسیقی مجلسی تا آثار ارکسترال و مجموعه‌هایی برای کودکان. با وجود آن‌که کمتر به معرفی و پیگیری اجرای آثارش می‌پرداخت، موسیقی‌اش در سالن‌های معتبر اجرا شد و از سوی هنرمندانی مانند Camille Saint-Saëns مورد توجه قرار گرفت. در سال‌های پایانی، با وجود بیماری و دگرگونی سلیقهٔ موسیقایی زمانه، به آهنگسازی ادامه داد و در ۱۹۳۷ در حومهٔ پاریس درگذشت؛ در دهه‌های بعد، با افزایش توجه به آثار آهنگسازان زن، موسیقی او نیز بار دیگر اجرا و ضبط شد.