هنرمند
Cecile Chaminade
۰ دنبال‌کننده·۰ پخش ماهانه
آخرین آهنگ
۱۳ مهر ۱۴۰۵
برترین آهنگ‌ها
مشاهدهٔ همه
Aram Khachaturian، Alexander Scriabin، Cecile Chaminade، Edvard Grieg، Franz Schubert، Frederic Chopin، Harold Bauer، Johann Sebastian Bach، Johannes Brahms، Leonard Grinnell، Nikolai Rimsky-Korsakov، Peter Phillips، Pyotr Ilyich Tchaikovsky
Johann Sebastian Bach، Alexander Scriabin، Anna Miernik، Cecile Chaminade، Giovanni Sgambati، Johann Pachelbel، Leos Janacek، Modest Mussorgsky، Pyotr Ilyich Tchaikovsky، Ralph Vaughan Williams، Rudolph Ganz، Wolfgang Amadeus Mozart
Johann Sebastian Bach، Alexander Scriabin، Cecile Chaminade، Coro de San Jerónimo el Real، Giovanni Sgambati، Johann Pachelbel، Leos Janacek، M. Ángeles Calahorra، Modest Mussorgsky، Orquesta de San Jerónimo el Real، Pyotr Ilyich Tchaikovsky، Ralph Vaughan Williams، Rudolph Ganz، Wolfgang Amadeus Mozart
Pyotr Ilyich Tchaikovsky، Alexander Scriabin، Cecile Chaminade، Franz Liszt، Giovanni Sgambati، Harold Bauer، Johann Pachelbel، Leos Janacek، Modest Mussorgsky، Ralph Vaughan Williams، Rudolph Ganz، Wolfgang Amadeus Mozart
دربارهٔ Cecile Chaminade
سسیل شامیناد از معدود آهنگسازان زنِ روزگار خود بود که به محبوبیتی گسترده دست یافت. او نابغه‌ای کودکانه به شمار می‌رفت، از سال‌های نخست زندگی پیانو می‌نواخت و از حدود هشت‌سالگی آهنگسازی را آغاز کرد. با وجود آن‌که امکان تحصیل رسمی در کنسرواتوار پاریس برایش فراهم نشد، به‌صورت خصوصی نزد چند استاد آموزش دید و آهنگسازی را نیز با بنجامن گودار دنبال کرد. شامیناد در ۱۸سالگی نخستین رسیتال عمومی‌اش را برگزار کرد و پس از آن به‌عنوان پیانیست در فرانسه و بلژیک، اغلب با اجرای آثار خود، حضوری پررنگ داشت؛ از اوایل دهه ۱۸۹۰ نیز به‌طور منظم در سالن‌های بریتانیا روی صحنه رفت و در یکی از تورهایش میهمان ملکه ویکتوریا بود. او در سال ۱۹۰۸ با اجرای Concertstück, Op. 40 همراه با The Philadelphia Orchestra در آمریکا معرفی شد و با استقبال چشمگیری روبه‌رو گشت؛ در پی آن، محفل‌هایی با محور آثارش در شهرهای مختلف شکل گرفت. در ۱۹۱۳ به‌عنوان نخستین زن، نشان لژیون دونور را دریافت کرد. شامیناد نزدیک به ۴۰۰ اثر نوشت که بخش مهمی از آن‌ها در زمان حیاتش منتشر شد؛ حدود نیمی از این مجموعه قطعات کوتاه پیانوست، از جمله The Scarf Dance و The Flatterer که زمانی محبوبیت فراوان داشتند. او همچنین حدود ۱۲۵ ترانه و آثاری بزرگ‌تر مانند باله Callirhoë (1888)، اپرای کمیک La Sevillane و سمفونی نمایشی Les Amazones, Op. 26 برای کُر و ارکستر (1888) تصنیف کرد و در کنار آن، دو سوئیت ارکستری و چند اثر مجلسی، از جمله دو تریو، در کارنامه‌اش به جا گذاشت.