Samson Francois

دربارهٔ Samson Francois

سامسون فرانسوا، پیانیست فرانسوی و شاگرد آلفرد کورتو، با حضوری خیره‌کننده روی صحنه شناخته می‌شد؛ اجرایی سرشار از شدت بیان، شوخ‌طبعی ظریف و لحظه‌هایی از جادو که گاه با سلیقه‌های نامتعارف و فردیت پررنگ او همراه بود. او در پاریس نزد ایوون لوفبور و مارگریت لونگ نیز آموزش دید و در L'École Normale de Musique، که کورتو از بنیان‌گذارانش بود، مسیر حرفه‌ای خود را استوار کرد. فرانسوا پیش از بیست‌سالگی در مسابقه Long–Thibaud به موفقیت رسید و سپس به‌تدریج به یکی از چهره‌های شناخته‌شدهٔ بین‌المللی بدل شد؛ زندگی و شخصیت هنری او نیز در کتاب Scarbo نوشتهٔ ژروم اسپیکه (۱۹۸۵) با جزئیات روایت شده است. محور اصلی کار او ادبیات پیانویی رمانتیک و به‌ویژه رپرتوار فرانسوی بود و تفسیرهایش از Liszt، Schumann، Chopin، Fauré، Debussy و Ravel تحسین فراوان برانگیخت؛ اجرای Prokofiev او نیز توجه منتقدان را جلب کرد. هرچند کیفیت ضبط‌هایش یکدست نبود، مجموعه‌ای از ثبت‌های صوتیِ درخشان از او به جا مانده که بخشی از آن‌ها در سال‌های اخیر بازانتشار و بازسازی شده‌اند، از جمله کنسرتوهای پیانوی Chopin و Ravel. ضبط Chopin با Orchestre National de L'Opera de Monte Carlo به رهبری Louis Frémaux و ضبط Ravel با André Cluytens و Orchestre de la Société des Concerts du Conservatoire، همراه با برداشتی سیال از Gaspard de la nuit، تصویری روشن از نگاه شخصی و پرریسک او ارائه می‌کند. فرانسوا در کنار نوازندگی، به آهنگسازی نیز پرداخت و حتی کنسرتوی پیانوی خود را ضبط کرد و زمانی نیز برای Peggy Lee موسیقی نوشت.