Max Reger

دربارهٔ Max Reger

ماکس رگر (۱۸۷۳–۱۹۱۶) آهنگساز آلمانیِ متولد براند در باواریا و پرورش‌یافتهٔ وایدن بود که با تکیه بر پیوندی سنجیده میان فرم‌های باروک و زبان هارمونیکِ پُرمایهٔ اواخر دورهٔ رمانتیک، سبکی شخصی و متکی بر کنترپوانِ پرتحرک پدید آورد. او از نوجوانی زیر تأثیر باخ و واگنر قرار گرفت و پس از شنیدن Parsifal و Die Meistersinger در بایرویت، رنگ‌آمیزی صوتی و هارمونی‌های واگنری در ذهنیت موسیقایی‌اش تثبیت شد. رگر آموزش‌های اولیهٔ ارگ و ویلن را نزد پدر و پیانو را نزد مادر آغاز کرد، سپس با آدالبرت لیندنر و بعدتر در ویسبادن با هوگو ریمان ادامه داد و خیلی زود با Violin Sonata No. 1, Op. 1 توانایی خود را در تلفیق سنت و نوآوری نشان داد. بخش مهمی از میراث او به آثار ارگ و موسیقی مجلسی اختصاص دارد؛ از جمله فانتزی کُرال Ein feste Burg is unser Gott، Fantasia and Fugue in C minor و Fantasia and Fugue on B-A-C-H، و نیز مجموعهٔ گسترده‌ای از قطعات مجلسی از جمله ۹ سونات برای ویلن و پیانو. رگر در میانهٔ دههٔ ۱۸۹۰ با اوگن دالبرت و فروچو بوزونی معاشرت داشت و آثاری برای پیانو چون Lose Blätter و Aus der Jugendzeit نوشت. پس از ازدواج با السا فون برکن، مدتی در مونیخ اقامت کرد و سپس به‌عنوان استاد در لایپزیگ فعالیت آموزشی و آهنگسازی‌اش را گسترش داد. در سال‌های پایانی، با اقامت در ینا سونات شمارهٔ ۹ برای ویلن و پیانو و مجموعهٔ آثار مجلسی Op. 131 را کامل کرد و سرانجام در سفر کنسرتی به هلند بر اثر حملهٔ قلبی درگذشت.