Gioachino Rossini

دربارهٔ Gioachino Rossini

میراث اصلی جواکینو روسینی در سهم چشمگیر او در گسترش رپرتوار اپرا شکل می‌گیرد؛ آهنگسازی که با کمدی‌های درخشانی چون L'Italiana in Algeri، La gazza ladra و به‌ویژه Il barbiere di Siviglia به یکی از ستون‌های این ژانر بدل شد. او در خانواده‌ای موسیقایی پرورش یافت؛ پدرش نوازنده‌ی هورن و مدرس در Accademia Filharmonica در بولونیا بود و مادرش، با وجود آموزش رسمی محدود، صدایی سوپرانو داشت. روسینی پس از آموزش‌های خانگی، در Liceo Musicale بولونیا تحصیل کرد و خیلی زود با سفارش Teatro San Moise در ونیز برای La cambiale di matrimonio وارد صحنه‌ی حرفه‌ای شد. موفقیت‌های بعدی، از جمله La pietra del paragone برای La Scala در میلان، جایگاه او را در آغاز دهه‌ی بیست زندگی‌اش تثبیت کرد و در سال‌های اقامت در ناپل تا ۱۸۲۲، با آهنگسازی پُرکار و توجه هم‌زمان به اپرای جدی، آثاری چون Otello را آفرید و در همین دوره با سوپرانوی نامدار، ایزابلا کولبران، آشنا شد و با او ازدواج کرد. پس از ترک ناپل، تورهای اروپایی و سفارش‌های پی‌درپی، دامنه‌ی فعالیت او را گسترش داد؛ برای رم کمدی‌های Il barbiere di Siviglia و La cenerentola را نوشت و سپس با Semiramide برای La Fenice در ونیز، به قلمروی اپرای جدی بازگشت. روسینی در میانه‌ی دهه‌ی ۱۸۲۰ به پاریس رفت و در Théâtre Italien به‌عنوان مدیر موسیقی فعالیت کرد و از نهادهای اپرایی فرانسه سفارش‌هایی دریافت کرد. آخرین اپرای او، Guillaume Tell (۱۸۲۹)، پیش از کناره‌گیری‌اش از این ژانر در ۳۷سالگی نوشته شد؛ اثری که به‌ویژه با اورتور مشهورش در حافظه‌ی کنسرتی جهان ماندگار است. او در سال‌های بعد میان ایتالیا و فرانسه زندگی کرد، پس از درگذشت کولبران بار دیگر ازدواج کرد و در دهه‌ی پایانی عمر، قطعاتی برای پیانو و آواز نوشت. روسینی ابتدا در گورستان Père Lachaise پاریس به خاک سپرده شد و بعدها آرامگاهش به Santa Croce در فلورانس منتقل شد.