Frank Bridge

دربارهٔ Frank Bridge

فرانک بریج در کالج سلطنتی موسیقی به تحصیل ویلن و آهنگسازی پرداخت و در سال ۱۹۰۴ فارغ‌التحصیل شد. او با دریافت بورس تحصیلی، چهار سال نزد Charles Villiers Stanford آموزش دید و به‌سرعت به‌عنوان نوازندهٔ برجستهٔ ویولا و رهبر ارکستر شناخته شد. بریج در ۱۹۰۶ با Joachim Quartet همکاری کرد و تا سال ۱۹۱۵ عضو English String Quartet بود. او همچنین در سالن‌هایی چون Savoy Theatre و Covent Garden اپراهایی را رهبری کرد و با تشکیل New Symphony Orchestra به مدیریت Sir Thomas Beecham، به‌عنوان دستیار او برگزیده شد. دوستی با Sir Henry Wood نیز جایگاه حرفه‌ای بریج را تقویت کرد و وود بعدها حامی مهم موسیقی او شد. در این دوره، بریج عمدتاً موسیقی مجلسی و ترانه می‌نوشت و برخی آثار ارکستری‌اش تحت تأثیر امپرسیونیسم فرانسوی قرار داشت؛ از جمله سوئیت The Sea (1911) که به‌تدریج در رپرتوار تثبیت شد. در سال‌های بعد، زبان موسیقایی بریج به‌سوی رنگ‌آمیزی تیره‌تر و ناهماهنگی‌های پررنگ‌تر حرکت کرد؛ گرایشی که در آثاری چون Cello Sonata in D minor (1913-1917) و Quartet No. 2 in G minor (1915) شنیده می‌شود. پس از چند سال کم‌کاری، Piano Sonata (1921-1924) نشانهٔ چرخشی جدی در سبک او بود؛ اثری که به یاد آهنگساز Ernest Farrar نوشته شد و با دگرگونی‌های ناگهانی در حال‌وهوا و تمپو و بیانی زاویه‌دارتر، مسیر تازهٔ او را آشکار کرد؛ مسیری که در آثار بعدی‌اش، از جمله کوارتت‌های سوم (1926) و چهارم، ادامه یافت.