Carlo Bergonzi

دربارهٔ Carlo Bergonzi

کارلو برگونتزی، تنور ایتالیایی، برای بسیاری نمونه‌ای برجسته از ظرافت و سبک در تفسیر نقش‌های وردی در سده بیستم به شمار می‌آید. او در خانواده‌ای دلبسته به اپرا پرورش یافت و از کودکی با «Il trovatore» شیفته صحنه شد؛ تجربه‌ای که به اجرای نقش‌های کودکانه در اپرای بوسِتو و حضور در گروه‌های کُر انجامید. در نوجوانی زیر نظر ادموندو گراندینی به‌عنوان باریتون آموزش دید و پس از پایان یک دوره وقفه در سال‌های جنگ، تحصیل خود را در کنسرواتوار بوئیتو در پارما ادامه داد. او نخستین بار به‌صورت حرفه‌ای در «La bohème» روی صحنه رفت و مدتی نقش‌های مهم باریتون را اجرا کرد، اما با اتکا به آموزش‌های آکادمیک و شنیدن ضبط‌های استادان تنور، مسیر خود را به‌عنوان تنور تثبیت کرد و از ۱۹۵۱ با نقش «Andrea Chénier» و سپس نقش‌های شاخص وردی چون ریکاردو در «Un ballo in maschera» و آلوارو در «La forza del destino» به سرعت مطرح شد. برگونتزی در دهه‌های بعد به یکی از چهره‌های ثابت سالن‌های بزرگ اپرا در اروپا و آمریکا بدل شد و به‌ویژه به خاطر ثبات، دقت و «بازیگری آوازی» شناخته می‌شد؛ او هر نقش را با رنگ‌آمیزی ویژه خود می‌خواند و میان نقش‌های لیریک، اسپینتو و حتی رپرتوار وریسمو جابه‌جا می‌شد. از دهه ۱۹۸۰ تمرکز بیشتری بر رسیتال و کنسرت یافت و در مقام مدرس آواز نیز اثرگذار بود؛ از جمله با راه‌اندازی مدرسه‌ای در بوسِتو و مشارکت در «Concorso internazionale di voci verdiane». کارنامه ضبط‌های او گستره مهمی از نقش‌های وردی را دربر می‌گیرد و مجموعه ۱۹۷۶ شامل ۳۱ آریا از اپراهای وردی از افتخارات برجسته اوست؛ همچنین ضبط کامل «Pagliacci» با رهبری von Karajan و اجرای تصنیف‌های ایتالیایی برای Sony جایگاه او را در ضبط‌های مرجع تثبیت کرده است.