John Dowland

دربارهٔ John Dowland

جان داولند از برجسته‌ترین چهره‌های موسیقی انگلستان در اواخر رنسانس بود؛ آهنگساز و نوازندهٔ عود که نامش بیش از هر چیز با فضای اندوه‌گرا و ظرافت بیان موسیقایی آن دوره گره خورده است. هرچند از سال‌های آغازین زندگی او اطلاعات دقیقی در دست نیست، می‌دانیم که در 1580 مدتی در پاریس و در خدمت سفیر انگلستان در دربار فرانسه حضور داشت و در ادامه با حفظ سنت‌های بومی، از شیوه‌ها و سلیقه‌های موسیقایی اروپا نیز تأثیر پذیرفت. محور اصلی کارنامهٔ او «آیر» یا ترانه‌های عود بود؛ قالبی ویژهٔ موسیقی انگلستان که با انتشار مجموعهٔ First Booke of Songes or Ayres در 1597 صورتی منسجم‌تر یافت و در نمونه‌های اولیه‌اش اغلب با ساختارهای بندگردان و پیوند با فرم‌های رقص همراه است. داولند در کنار آثار آوازی، مجموعه‌ای گسترده از قطعات سازی نیز نوشت؛ حدود 90 اثر برای عودِ تنها که بسیاری از آن‌ها رقص‌محور و آراسته به واریاسیون‌های پرجزئیات‌اند، و نیز آثاری برای گروه‌های مجلسی. فانتزی‌های کروماتیک او مانند Forlorn Hope fancye و Farewell از نظر شدت بیان و کشش هارمونیک جایگاهی ممتاز دارند، و در میان آثار کنسرت‌گونه نیز Lachrimae, or Seaven Teares Figured in Seaven Passionate Pavans (1604) از مشهورترین نمونه‌های اواخر رنسانس به شمار می‌آید. او در 1598 به عنوان نوازندهٔ عود در دربار Christian IV of Denmark فعالیت کرد و سپس در فاصلهٔ 1609 تا 1612 در خدمت Theophilus, Lord Howard de Walden بود؛ سرانجام در 1612 به جمع «musicians for the lutes» در دربار James I of England پیوست. در ترانه‌های متأخرش، از جمله In darkness let me dwell (1610) و Lasso vita mia (1612)، گرایش‌های قاره‌ای با دکلماسیون پررنگ، کروماتیسم و ناهنجاری‌های سنجیدهٔ صوتی آشکارتر می‌شود. تاریخ درگذشت او را میان 20 ژانویه تا 20 فوریهٔ 1626 دانسته‌اند.