Eric Coates

دربارهٔ Eric Coates

اریک کوتس از چهره‌های برجستهٔ موسیقیِ ارکسترالِ سبک در نیمهٔ نخست قرن بیستم به شمار می‌آید و با رنگ‌آمیزی درخشان ارکستر و ریتم‌های سرزنده، به این گونهٔ موسیقایی وقار و ظرافتی ویژه بخشید. آثار او با تصویرپردازی دقیق و حس روایت‌گری، هم در قطعات صحنه‌ای و هم در سوئیت‌های ارکسترال، توانایی چشمگیری در ترسیم فضا و حال‌وهوا دارند؛ از جمله بالهٔ Snow White and the Seven Dwarfs که بعدها با عنوان The Enchanted Garden بازنگری شد، و نیز Springtime Suite. در کنار این‌ها، مجموعه‌هایی چون Four Ways و به‌ویژه London Suite جایگاه او را در حافظهٔ شنیداری بریتانیا تثبیت کردند و بخش «Knightsbridge» از آن، به واسطهٔ استفاده در برنامه‌های رادیویی، شهرتی مستقل یافت. کوتس در خانواده‌ای اهل موسیقی رشد کرد؛ از کودکی ویلن آموخت و سپس به ویولا روی آورد و در نهایت در Royal Academy of Music زیر نظر Lionel Tertis ویولا و نزد Frederick Corder آهنگسازی خواند. او در آغاز دههٔ ۱۹۱۰ به‌عنوان نوازندهٔ ویولا با ارکسترهای مهم لندن همکاری کرد و نخستین آثار ارکسترال خود، از جمله Miniature Suite، را نوشت؛ همچنین همسرش فیلیس بلک در مقام ترانه‌سرا و همراهی نزدیک، نقشی مؤثر در کارنامه‌اش داشت. مشکلات جسمی دست و بازوی چپ او را از ادامهٔ نوازندگی حرفه‌ای بازداشت، اما فعالیت آهنگسازی و رهبری‌اش تداوم یافت و با آثاری مانند Calling All Workers، Four Centuries، Three Elizabeths و Music Everywhere بیش از پیش شناخته شد؛ او تا سال‌های پایانی عمر همچنان روی صحنه حاضر بود و سرانجام در ۱۹۵۷ درگذشت.