James Moody

دربارهٔ James Moody

جیمز مودی از اواخر دههٔ ۱۹۴۰ تا آغاز سدهٔ بیست‌ویکم یکی از چهره‌های شاخص و ماندگار جَز بود؛ نوازنده‌ای با تسلط بر ساکسوفون تنور و آلتو و همچنین فلوت، که گاه با اجرای آوازیِ «Moody’s Mood for Love» نیز شناخته می‌شد. او پس از دوره‌ای خدمت در نیروی هوایی، به ارکستر بی‌باپِ Dizzy Gillespie پیوست و همکاری و دوستی دیرپایی با او شکل داد. مودی سپس در اروپا به اجرا پرداخت و در کنار موسیقی‌دانانی چون Miles Davis و Max Roach و نیز شماری از نوازندگان برجستهٔ اروپایی فعالیت کرد. ضبط سال ۱۹۴۹ او از «I’m in the Mood for Love» بعدها با عنوان «Moody’s Mood for Love» و با متن وکالیز Eddie Jefferson و اجرای پرفروش King Pleasure به اثری شناخته‌شده بدل شد. پس از بازگشت به آمریکا، مودی گروهی هفت‌نفره تشکیل داد، به‌طور گسترده ضبط کرد و فلوت را نیز به سازهای اصلی خود افزود؛ او در سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۸ دوباره در گروه Dizzy Gillespie حضور داشت. در دههٔ ۱۹۷۰ مدتی در ارکسترهای نمایشی فعالیت کرد و سپس با تمرکز بر کارِ رهبری گروه و ضبط‌های متعدد، از جمله همکاری با Lionel Hampton’s Golden Men of Jazz، به صحنهٔ جَز بازگشت. او در تمام دوران حرفه‌ای‌اش میان تنور و آلتو جابه‌جا می‌شد و در هر دو ساز صدایی شخصی و متمایز داشت و در عین حال از بهترین فلوت‌نوازان جَز نیز به شمار می‌رفت. جیمز مودی در ۹ دسامبر ۲۰۱۰ در سن‌دیگو در ۸۵سالگی بر اثر عوارض سرطان لوزالمعده درگذشت.