Stan Getz

دربارهٔ Stan Getz

استن گتز (Stan Getz) استن گتز، یکی از بزرگ‌ترین نوازندگان تاریخ ساکسیفون تنور، به خاطر لحن بی‌نظیرش با لقب «صدا» (The Sound) شناخته می‌شد. او یکی از زیباترین تن‌های صوتی را در دنیای جاز داشت و از برجسته‌ترین تک‌نوازان ملودیک به شمار می‌رفت. الگو و تأثیرپذیر اصلی او در دوران جوانی لستر یانگ بود، اما گتز خود به تنهایی الهام‌بخش نسل‌های متعددی از نوازندگان شد و هرگز از تکامل دست نکشید. سولوی‌های او ترکیبی استادانه از رمانتیسیسم پرطراوت و استحکام فیزیکی جاز بود. گتز در طول زندگی حرفه‌ای خود بیش از ۱۵۰ آلبوم ضبط کرد که بسیاری از آن‌ها از شاهکارهای جاز محسوب می‌شوند؛ از جمله آلبوم «Jazz Samba» در سال ۱۹۶۲ که سبک باسای نوای برزیل را به آمریکا معرفی کرد و آلبوم ساختارشکن «Getz/Gilberto» در سال ۱۹۶۴ که با قطعه جاودانه «دختری از ایپانما» (The Girl from Ipanema) جوایز متعدد گرمی را از آن خود کرد و به یک هیت جهانی تبدیل شد. مسیر هنری و سال‌های پایانی گتز که متولد فیلادلفیا بود، در سال‌های جوانی فعالیت خود را با همکاری در ارکسترهای بزرگ و نامداری همچون جک تیگاردن، استن کنتون، جیمی دورسی و بنی گودمن آغاز کرد و به عنوان عضوی از گروه «چهار برادر» وودی هرمن به شهرت رسید. اگرچه او در اوایل دهه ۱۹۶۰ نقش بزرگی در همه‌گیر شدن سبک باسای نوا ایفا کرد، اما در دهه‌های بعدی از این سبک فاصله گرفت و ترجیح داد به سمت قطعات چالش‌برانگیزتر جاز، از جمله همکاری با گاری برتون، بیل ایوانز و چیک کوریا حرکت کند. او با وجود دست‌وپنجه نرم کردن با مشکلات شخصی و بیماری، هرگز از ریسک‌پذیری در موسیقی نترسید. استن گتز سرانجام در ۶ ژوئن ۱۹۹۱ در سن ۶۴ سالگی بر اثر ابتلا به سرطان کبد درگذشت و آلبوم دونفره و درخشان «People Time» با همراهی پیانونواز برجسته، کنی بارون، که به عنوان آخرین اثر او منتشر شد، خلاصه‌ای از تمامی هنر و زیبایی‌شناسی موسیقایی او را به یادگار گذاشت.