Horace Silver

دربارهٔ Horace Silver

از نگاه قرن بیست‌ویکم، روشن است که کمتر نوازنده‌ای در جهان جَز به اندازهٔ هورِس سیلور بر جریان اصلی و معاصر این موسیقی اثر گذاشته است. شیوهٔ هاردباپ که او در دههٔ ۱۹۵۰ در شکل‌گیری و تثبیت آن نقش محوری داشت، امروز نیز به‌عنوان یکی از زبان‌های غالب جَز ادامه یافته و هم توسط موسیقی‌دانان نسل‌های پیشین و هم نوازندگان جوان‌تری اجرا می‌شود که سال‌ها پس از دگرگونی‌های سلیقهٔ نقد در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به دنیا آمده‌اند. سیلور نخستین بار تحت تأثیر موسیقی فولکلور کیپ‌وردی قرار گرفت که از پدر پرتغالی‌تبارش می‌شنید. سپس در دوران دبیرستان، هم‌زمان با آموختن پیانو و ساکسوفون، به آوازخوانان بلوز و پیانیست‌های بوگی‌ووگی علاقه‌مند شد و در کنار آن از بپ‌نوازانی چون Thelonious Monk و Bud Powell الهام گرفت. در سال ۱۹۵۰، پس از آن‌که Stan Getz در هارتفوردِ کنتیکت با یک گروه ریتم موقت—با حضور سیلور، درامر Walter Bolden و کنترباسیست Joe Calloway—کنسرتی اجرا کرد، چنان تحت تأثیر قرار گرفت که هر سه را به همکاری دعوت کرد؛ دعوتی که با برنامهٔ سیلور برای رفتن به نیویورک هم‌زمان شد و مسیر حرفه‌ای او را در آن شهر تثبیت کرد.