Samuel Barber

دربارهٔ Samuel Barber

ساموئل باربر از برجسته‌ترین آهنگسازان آمریکایی سدهٔ بیستم بود که در طیف گسترده‌ای از قالب‌ها، از اپرا و باله تا موسیقی مجلسی و ارکسترال، قلمی توانا داشت. زبان موسیقایی او با تغزلِ رمانتیک، ملودی‌های به‌یادماندنی و هارمونی نسبتاً محافظه‌کارانه شناخته می‌شود؛ ویژگی‌هایی که او را از جریان‌های نوگرای زمانه‌اش متمایز می‌کرد. باربر در نخستین دورهٔ مؤسسهٔ موسیقی کرتیس در فیلادلفیا تحصیل کرد و در همان سال‌ها با Gian Carlo Menotti پیوندی نزدیک و پایدار یافت. از آثار دوران دانشجویی‌اش می‌توان به Dover Beach و Overture to the School for Scandal اشاره کرد؛ و توانایی‌اش در آواز و پیانو نیز سبب شد «صدا» در بسیاری از آثارش نقشی محوری داشته باشد. پس از پایان تحصیل، کوارتت زهی او با موومان دومِ مشهورش، Adagio for Strings، به یکی از شناخته‌شده‌ترین قطعات قرن بدل شد و اجرای آن به رهبری Arturo Toscanini با NBC Symphony در ۱۹۳۸ جایگاه حرفه‌ای‌اش را تثبیت کرد. Violin Concerto (۱۹۳۹) بر شهرت بین‌المللی او افزود و در سال‌های بعد مجموعه‌ای از آثار مهم پدید آورد، از جمله Capricorn Concerto، Cello Concerto، Piano Sonata، Knoxville: Summer of 1915، Hermit Songs، اپرای کوتاه A Hand of Bridge، Medea's Meditation and Dance of Vengeance (برگرفته از بالهٔ Cave of the Heart)، Summer Music، اپرای Vanessa و Piano Concerto. Vanessa در ۱۹۵۸ برای او نخستین جایزهٔ پولیتزر را به همراه داشت و Piano Concerto در ۱۹۶۲ دومین پولیتزر را نصیبش کرد؛ با این حال، اپرای Antony and Cleopatra (۱۹۶۶) با دشواری‌های اجرایی و بازخوردهای منفی همراه شد و بر تداوم فعالیت او اثر گذاشت. با وجود فراز و فرودها، موسیقی صریح و عاطفی باربر همواره نزد مخاطبان کنسرت محبوب مانده و Adagio for Strings همچنان به‌عنوان بیانی ژرف و فراگیر از سوگ، نمادی ماندگار از توان او در پیوند دادن شکوه هنری با اثرگذاری انسانی به شمار می‌آید.