Ernest Bloch

دربارهٔ Ernest Bloch

ارنست بلوخ آهنگسازی با صدایی کاملاً شخصی بود که بی‌آنکه بنیان‌گذار مکتبی تازه باشد، توانست زبان موسیقایی خود را با تأثیرپذیری از نغمه‌های مردمی، فنون دوازده‌نغمه‌ای و رنگ‌آمیزی‌های ظریف ربع‌پرده‌ای گسترش دهد. در سده‌ای که سبک‌ها پراکنده و متکثر بودند، نگاه او گستره‌ای فراگیر داشت و آثارش هم میان شنوندگان عمومی محبوبیت یافت و هم برای نسل جوان‌ترِ آهنگسازان الهام‌بخش شد. او با آثاری چون کنسرتو ویولنسل Schelomo (1916) جایگاه خود را تثبیت کرد و در کنار آن، مجموعه‌ای پرحجم از اپراها، سمفونی‌ها، کنسرتوها و موسیقی مجلسی بر جای گذاشت؛ آثاری مانند Baal Shem (1923) و Suite hébraïque (1951) نیز از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌های کارنامه او به شمار می‌آیند. بلوخ در سوئیس و در خانواده‌ای مرفه که در صنعت ساعت‌سازی فعالیت داشت پرورش یافت و آموزش موسیقی را با تمرکز جدی بر ویولن دنبال کرد؛ از جمله با روش‌های آموزشی امیل ژاک-دالکروز آشنا شد و سپس نزد اوژن ایزایی در بلژیک و در آهنگسازی نزد ایوان کنور در فرانکفورت و لودویگ تویله در مونیخ تحصیل کرد. او در سال‌های دانشجویی بسیار پرکار بود، هرچند بسیاری از آثار آن دوره را منتشر نکرد. در 1904 با مارگارته اشنایدر ازدواج کرد و یکی از فرزندانشان، سوزان، بعدها نوازنده‌ای شناخته‌شده در ساز لوت شد. از اوایل دهه 1910، با اجرای اپرای Macbeth در پاریس توجه بیشتری به موسیقی‌اش جلب شد و در همان سال‌ها به پرداختن به مضمون‌های فرهنگی و الهام‌های ملودیک برگرفته از آوازهای آیینی و موسیقی مردمی گرایش پیدا کرد.