Alfred Brendel

دربارهٔ Alfred Brendel

آلفرد برندل پیانیستی اندیشمند و مستقل بود که شهرتش بیش از هر چیز از صداقت هنری و تخیل تفسیرگرانه‌اش سرچشمه می‌گرفت؛ نوازنده‌ای با درکی ژرف از ادبیات پیانو از Bach تا Schoenberg. خود او بارها تأکید می‌کرد که از خانواده‌ای موسیقایی یا دانشگاهی نیامده و نه نابغه‌ای کودک بوده و نه به حافظه‌ای استثنایی تکیه داشته است؛ در عوض، مسیرش را با کار دقیق، مطالعه و گوش‌سپردن سنجیده به سنت اجرا ساخت. کارنامهٔ ضبط او از سال‌های آغازین دورهٔ صفحه‌های LP شکل گرفت و در کنار نوازندگی، به‌عنوان نویسندهٔ موسیقی و شاعر طنز نیز حضوری جدی داشت و پس از کناره‌گیری از صحنه هم این فعالیت‌ها را ادامه داد. برندل ۵ ژانویهٔ ۱۹۳۱ در ویزنبرگِ موراویا (امروزه Loučná nad Desnou در جمهوری چک) به دنیا آمد و از شش تا شانزده‌سالگی، هم‌زمان با جابه‌جایی خانواده از زاگرب به گراتس، پیانو آموخت و به‌طور خصوصی آهنگسازی را دنبال کرد. آموزش او با اتکا به شنیدن ضبط‌های نوازندگانی چون Alfred Cortot، Wilhelm Kempff و Artur Schnabel و همچنین تجربهٔ مسترکلاس نزد Eduard Steuermann و Edwin Fischer تکمیل شد. نخستین رسیتال او در ۱۹۴۸ در گراتس برگزار شد و موفقیت در مسابقهٔ Busoni در ۱۹۴۹ راهش را به سوی فعالیت بین‌المللی گشود؛ او در دههٔ ۱۹۶۰ با اجرای چرخهٔ کامل سونات‌های Beethoven در Wigmore Hall و سپس ضبط آنها شناخته‌تر شد و در دههٔ ۱۹۷۰ با مجموعه‌ای گسترده از ضبط‌ها از Liszt، Mussorgsky، Stravinsky، Bartók و Schoenberg، و به‌ویژه تفسیرهای ماندگارش از کلاسیک‌های وین و رمانتیک‌های آغازین از Haydn و Mozart تا Schumann جایگاه خود را تثبیت کرد. او در ۲۰۰۷ از اجرا کناره گرفت و تور پایانی‌اش را در دسامبر ۲۰۰۸ در وین با Jeunehomme Piano Concerto از Mozart به پایان رساند.