Edouard Lalo

دربارهٔ Edouard Lalo

ادوارد لالو، آهنگساز برجستهٔ فرانسوی، با «Symphonie espagnole» برای ویلن و ارکستر به شهرتی پایدار رسید؛ اثری سرشار از گیرایی ملودیک و انرژی بیانگر که جایگاه او را در میان چهره‌های مهم موسیقی ارکسترال و مجلسی تثبیت کرد. در کنار این اثر، «Cello Concerto in D minor» با بهره‌گیری دقیق از ظرفیت بیانی ساز و نیز بالهٔ «Namouna» از نمونه‌های شاخص کارنامهٔ او به شمار می‌آیند. لالو در شانزده‌سالگی خانه را ترک کرد و در کنسرواتوار پاریس ویلن آموخت و هم‌زمان به‌صورت خصوصی آهنگسازی را پی گرفت؛ او در حالی که از راه نوازندگی و تدریس امرار معاش می‌کرد، از دههٔ 1840 انتشار آثاری برای ویلن را آغاز کرد و در دههٔ 1850 با نوشتن دو تریوی پیانو، مهارت خود را در قالب‌های مجلسی نشان داد. لالو در 1855 از بنیان‌گذاران «Armingaud Quartet» بود؛ گروهی که به اجرای آثار Haydn، Mozart، Beethoven، Schumann و Mendelssohn می‌پرداخت و او در آن به‌عنوان نوازندهٔ آلتو و ویلن دوم فعالیت داشت. با آهنگسازی کوارتت زهی در 1859، اعتبارش در موسیقی مجلسی افزایش یافت و در 1865 با ژولی برنیه دو مالینی، خواننده‌ای که بعدها از مفسران مهم آوازهای او شد، ازدواج کرد. او در کنار این مسیر، به صحنه نیز علاقه‌مند بود و «Fiesque» را بر اساس نمایشنامهٔ «Fiesko» از Friedrich Schiller نوشت، اما به اجرا نرسید؛ با این حال در دههٔ 1870 دوره‌ای پربار از آثار ارکسترال آفرید، از جمله کنسرتوی ویلن در فا ماژور، «Symphonie espagnole»، کنسرتوی ویلن‌سل و «Fantaisie norvegienne». اپرای «Le Roi d'Ys» نیز پس از سال‌ها پیگیری سرانجام در 1888 در «Opera-Comique» روی صحنه رفت و با استقبال چشمگیر همراه شد؛ پس از آن لالو پروژه‌های تازه‌ای از جمله پانتومیم «Neron» را دنبال کرد، در حالی که اپرای «La jacquerie» ناتمام باقی ماند.