Sonny Rollins

دربارهٔ Sonny Rollins

سانی رولینز از ماندگارترین نوازندگان ساکسوفون تنور در دوره‌های بی‌باپ و هاردباپ و از چهره‌های تعیین‌کنندهٔ تاریخ جَز به شمار می‌آید. بیان روان، ایده‌های هارمونیک نوآورانه و صدای روشن و قابل‌فهم او بر نسل‌های متعدد نوازندگان اثر گذاشت. رولینز که با لقب «Newk» نیز شناخته می‌شد، در آغاز مسیر حرفه‌ای خود در کنار چهره‌هایی چون Bud Powell، Miles Davis، Max Roach و Clifford Brown تجربه اندوخت و با انتشار Saxophone Colossus در سال ۱۹۵۶ جایگاهش به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین تنوریست‌های زمان تثبیت شد. یک سال بعد، با آلبوم‌های Way Out West و A Night at the Village Vanguard ــ که از نمونه‌های پیشگام تریوی بدون پیانو بودند ــ زبان بداهه‌نوازی خود را گسترش داد و به امضایی شخصی دست یافت. آثار آهنگسازی‌شدهٔ او، از جمله «Oleo» و «Doxy»، به استانداردهای جَز تبدیل شده‌اند. رولینز در سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۱ برای تمرکز بر تمرین و بازاندیشی هنری از صحنه فاصله گرفت و نتیجهٔ این دوره در آلبوم The Bridge (۱۹۶۲) نمود یافت. او در ادامه، پس از سفری طولانی و دوره‌ای تأمل شخصی در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ و اوایل دههٔ ۱۹۷۰، با تغییراتی در سبک و رنگ‌آمیزی صوتی بازگشت که در Don’t Stop the Carnival (۱۹۷۸) نیز بازتاب دارد. رولینز در دهه‌های پایانی فعالیتش همچنان پیوندی زنده میان سنت و نگاه معاصر در جَز باقی ماند، برای This Is What I Do (۲۰۰۰) و Without a Song: The 9/11 Concert (۲۰۰۵) جوایز گرمی دریافت کرد و جایزهٔ یک عمر دستاورد هنری را نیز به دست آورد؛ او از سال ۲۰۱۲ به دلیل مشکلات تنفسی اجرای عمومی را متوقف کرد.