Wayne Shorter

دربارهٔ Wayne Shorter

وِین شورتر از چهره‌های تعیین‌کنندهٔ جَز در اواخر قرن بیستم و آغاز قرن بیست‌ویکم بود؛ آهنگسازی با زبان شخصی و ساکسوفونیستی که میان قدرت بیان و ظرافت ملودیک تعادل می‌آفرید. او در ساکسوفون تنور صدایی پرکشش و پرانرژی داشت و در سال‌های بعد، رنگ‌هایی از فانک را نیز به بیان خود افزود؛ در مقابل، در ساکسوفون سوپرانو به لحنی لطیف‌تر و تغزلی‌تر گرایش پیدا می‌کرد و با انتخاب‌های مینیمال‌تر، فضاهای تازه‌ای می‌ساخت. شورتر به‌عنوان آهنگساز، قطعاتی پیچیده و انعطاف‌پذیر نوشت که بسیاری از آن‌ها به استانداردهای ماندگار بدل شدند؛ در آلبوم‌های دههٔ ۱۹۶۰ برای Blue Note، به‌ویژه Juju و Night Dreamer، پیوند میان نگاه آهنگسازانه و شخصیت نوازندگی‌اش به روشنی شنیده می‌شود. او در ۱۶سالگی با کلارینت آغاز کرد، اما پیش از ورود به دانشگاه New York University در ۱۹۵۲ به ساکسوفون تنور روی آورد و پس از دریافت مدرک BME در ۱۹۵۶، مدتی کوتاه با Horace Silver همکاری کرد. سپس برای دو سال به خدمت نظامی رفت و پس از بازگشت، به گروه Maynard Ferguson پیوست و در همین دوره با Joe Zawinul آشنا شد. در ۱۹۵۹ به Art Blakey’s Jazz Messengers ملحق شد و تا ۱۹۶۳ در آن گروه ماند و به‌تدریج نقش مدیر موسیقی را بر عهده گرفت. او در ۱۹۷۰ از بنیان‌گذاران Weather Report بود و تا میانهٔ دههٔ ۱۹۸۰ مجموعه‌ای از آلبوم‌های موفق منتشر کرد؛ در سال‌های بعد نیز با آثاری مانند Joy Ryder و High Life و سپس با آلبوم‌هایی چون Footprints Live! و Alegria، مسیرهای تازه‌ای را در قالب‌های گروهی و پروژه‌های بلندپروازانه، از جمله Emanon و اپرای Iphigenia، دنبال کرد.