Bill Evans Trio

دربارهٔ Bill Evans Trio

بیل اوانز از میانه دهه ۱۹۵۰ با همکاری در گروه‌های تونی اسکات و جورج راسل به‌سرعت به‌عنوان پیانیستی با سولوهای سنجیده، روان و در عین حال پرکشش شناخته شد و همین توجه، مسیر ضبط آثار مستقل را برای او هموار کرد. او در سال ۱۹۵۸ چند ماهی در گروه مایلز دیویس نواخت و در کنار جان کولترین و کانونبال ادرلی، به یکی از چهره‌های اثرگذار در شکل‌گیری رویکردهای تازه در بداهه‌نوازی جَز تبدیل شد. اوانز از تجربه آن دوره برای سامان‌دادن به تریوی خود بهره گرفت و تا پایان ۱۹۵۹ با اسکات لافارو (کنترباس) و پال موشن (درامز) به ترکیبی رسید که مفهوم تریونوازی را با گفت‌وگویی برابر میان سازها بازتعریف کرد. درگذشت ناگهانی لافارو در ۱۹۶۱ این گروه شاخص را پایان داد، اما نه پیش از آن‌که مجموعه‌ای از ضبط‌های اثرگذار بر نسل‌های بعدی برجای بگذارد. اوانز در کنار تجربه‌های صمیمی‌ترِ دونوازی با جیم هال و تونی بنت و نیز همکاری‌هایی با ادی گومز و برخی پروژه‌های استودیویی پیانو، در دو دهه پایانی زندگی‌اش همچنان قالب تریو را محور کار نگه داشت؛ و زبان ملودیک شاعرانه، جمله‌بندی ظریف، آکوردگذاری پیچیده و لمس صدای ویژه‌اش همچنان از مهم‌ترین منابع الهام برای پیانیست‌ها به‌شمار می‌آید.