Max Bruch

دربارهٔ Max Bruch

ماکس بروخ (۱۸۳۸–۱۹۲۰) آهنگساز آلمانیِ سده نوزدهم است که امروزه بیش از همه با آثار کنسرتانت خود شناخته می‌شود، هرچند در زمان خود به‌ویژه به‌سبب آثار کرال نیز شهرت فراوان داشت. او از کودکی با آموزش پیانو نزد مادرش و با استعدادی چشمگیر به آهنگسازی پرداخت و با حمایت و راهنمایی استادانی چون Ignaz Moscheles، Carl Reinecke و Ferdinand Hiller مسیر آموزشی و حرفه‌ای خود را استوار کرد. نخستین اثر دارای شماره اپوس او، اپرای طنز Scherz, List und Rache, Op. 1 بر اساس متنی از Goethe بود و در ادامه با اقامت و فعالیت در شهرهایی چون برلین و مانهایم، آثاری مانند کانتات Frithjof و اپرای Die Loreley را نوشت که با استقبال مخاطبان روبه‌رو شدند. بروخ در سال‌های بعد به‌عنوان رهبر ارکستر و مدرس نیز جایگاهی معتبر یافت و در سمت‌هایی چون مدیریت موسیقی در Koblenz، رهبری Liverpool Philharmonic و نیز Orchestervereinِ برسلاو فعالیت کرد، سپس از ۱۸۹۱ تا ۱۹۱۰ استاد آهنگسازی در Berlin Akademie بود. در میان آثار پر اجرا و ماندگار او، Violin Concerto No. 1 in G minor, Op. 26، Scottish Fantasy برای ویولن و ارکستر، و قطعه Kol Nidrei برای ویولنسل و ارکستر جایگاهی ویژه دارند، در حالی‌که بسیاری از دیگر آثارش—از جمله اپراها، سمفونی‌ها و قطعات پیانو—کمتر اجرا و ضبط شده‌اند. او در سال‌های پایانی بیشتر به قالب‌های کوچک‌تر پرداخت، از جمله Eight Pieces برای کلارینت، ویولا و پیانو (۱۹۱۰)، و سرانجام در ۲۰ اکتبر ۱۹۲۰ درگذشت.