National Philharmonic Orchestra

دربارهٔ National Philharmonic Orchestra

ارکستر فیلارمونیک ملی (National Philharmonic Orchestra) بیش از آن‌که یک نهاد ثابت و دارای ساختار دائمی باشد، نامی بود که برای پروژه‌های ضبط در لندن به کار می‌رفت؛ مشابه برخی ارکسترهای استودیویی هم‌دوره در آمریکا. این مجموعه به‌واسطه ضبط‌های پرشمار از رپرتوار کلاسیک و به‌ویژه موسیقی فیلم شناخته شد و در دوره‌ای طولانی با رهبران برجسته همکاری کرد. شکل‌گیری آن به فعالیت‌های تهیه‌کننده و تنظیم‌کننده و رهبر ارکستر، Charles Gerhardt، بازمی‌گردد که از دهه ۱۹۶۰ گروه‌هایی از نوازندگان آزاد و اعضای ارکسترهای مختلف لندن را برای ضبط گرد هم می‌آورد و در کنار رپرتوار کنسرتی، مجموعه‌های متعددی از موسیقی فیلم را با استانداردی چشمگیر سامان داد. این ارکستر در دهه‌های بعد، زیر نظر Gerhardt و نیز رهبران مهم دیگری، برای ضبط موسیقی فیلمِ آهنگسازانی چون Max Steiner، Bernard Herrmann، Franz Waxman، Miklos Rozsa، Dmitri Tiomkin، John Williams، Alfred Newman، Victor Young، John Barry، Leonard Rosenman و Erich Wolfgang Korngold و همچنین آثاری از Wagner به کار گرفته شد. با گسترش همکاری‌ها، ارکستر در پروژه‌های اپرا و باله نیز حضور یافت و با رهبرانی مانند Richard Bonynge، Riccardo Chailly، Nicola Rescigno، Gianandrea Gavazzeni، Georg Solti، James Levine و Leopold Stokowski ضبط‌هایی انجام داد. در نهایت، با تغییر شرایط بازار جهانی موسیقی کلاسیک در اواخر دهه ۱۹۹۰، شواهد نشان می‌دهد که این مجموعه استودیویی پس از حدود ۲۵ سال فعالیت به‌تدریج از هم گسست.