Cannonball Adderley

دربارهٔ Cannonball Adderley

جولیان «کنن‌بال» اَدرلی (1928–1975) از برجسته‌ترین ساکسوفونیست‌های آلتوی دوران هاردباپ بود؛ نوازنده‌ای با صدایی درخشان و پرشور که در اجراهای زنده، با بیان سنجیده و شوخ‌طبعیِ کنترل‌شده، ارتباطی مستقیم با مخاطب برقرار می‌کرد. او در فلوریدا به دنیا آمد و از سال‌های مدرسه موسیقی را آغاز کرد و به‌دلیل محدودیت‌های مالی به‌جای ساز دلخواهش، ساکسوفون آلتوی دست‌دوم را برگزید. پس از فعالیت آموزشی و رهبری گروه در فلوریدا و سپس مهاجرت به نیویورک در میانه دهه 1950، به‌سرعت در صحنه جَز شهر شناخته شد. همکاری‌اش با Miles Davis از 1957، در کنار John Coltrane، او را در مرکز برخی از مهم‌ترین ضبط‌های تاریخ جَز قرار داد، از جمله Milestones و Kind of Blue، و نیز آلبوم Somethin' Else که از شاخص‌ترین کارهای او به‌عنوان رهبر گروه به‌شمار می‌آید. اَدرلی با برادرش Nat Adderley گروه‌های متعددی شکل داد و در دهه‌های 1960 و 1970 زبان موسیقایی‌اش را از هاردباپِ سرشار از بلوز به سوی آمیزه‌ای از سُل و فانک گسترش داد؛ مسیری که در آلبوم‌هایی چون Mercy, Mercy, Mercy!, Why Am I Treated So Bad, Country Preacher و The Happy People شنیده می‌شود. همکاری نزدیک او با تهیه‌کننده David Axelrod و حضور نوازندگانی چون Joe Zawinul و Airto Moreira به تکامل این صدا کمک کرد، و آثار متأخرش مانند Phenix و Lovers بر جمله‌بندی‌های بلند ملودیک بر بستر ریتم‌های الکتریک تأکید داشت. اَدرلی در 1975 در 46سالگی درگذشت، اما میراثش با انتشارهای آرشیویِ سال‌های بعد، از جمله Swingin' in Seattle: Live at the Penthouse 1966-1967، Burnin' in Bordeaux: Live in Paris 1969 و Poppin’ in Paris: Live at L’Olympia 1972، همچنان در دسترس نسل‌های تازه قرار دارد.