سانی استیت از برجسته‌ترین ساکسوفونیست‌های جَز بود که هرچند شیفتگی‌اش به چارلی پارکر از همان آغاز در نوازندگی آلتو شنیده می‌شد و گاه به تقلیدی نزدیک می‌رسید، به‌تدریج صدای شخصی خود را شکل داد. او با تمرکز بیشتر بر ساکسوفون تنور، توانست تاثیرات پارکر و لستر یانگ را با مهارتی ویژه در هم بیامیزد؛ نوازنده‌ای ممتاز در بلوز و بالاد که در عین توانایی عبور پرشتاب از جمله‌بندی‌های بیباپ، به همان اندازه در بیان‌های لطیف و پرکششِ قطعات آرام درخشان بود و رویکردش بر موسیقی‌دانانی چون جان کولترین نیز اثر گذاشت. استیت در اوایل دهه ۱۹۴۰ در گروه تاینـی بردشاو نواخت و سپس در ۱۹۴۵ به بیگ‌بند تاثیرگذار بیلی اکستاین پیوست و در کنار چهره‌های نوظهور بیباپ مانند جین اَمونز و دکستر گوردون فعالیت کرد. او بعدتر با بیگ‌بند و سکستت دیزی گیلسپی همکاری داشت و از ۱۹۴۹ در کنار آلتو، به تنور و باریتون نیز پرداخت و ضبط‌هایی با باد پاول و جی.جی. جانسن انجام داد. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ آلبوم‌های متعددی برای لیبل‌هایی چون Prestige، Argo و Verve منتشر کرد و در دوره‌ای کوتاه با مایلز دیویس نیز همراه شد؛ سپس در دهه ۱۹۷۰ به گروه Giants of Jazz پیوست و تا اوایل دهه ۱۹۸۰ همچنان فعال ماند. از آثار شاخص او می‌توان به Stitt Plays Bird و Tune Up اشاره کرد؛ او در سال ۱۹۸۲ درگذشت.