Arthur Nikisch

دربارهٔ Arthur Nikisch

آرتور نیکیش، رهبر ارکستر برجستهٔ اواخر سدهٔ نوزدهم و اوایل سدهٔ بیستم، از پدری مجار و مادری اهل موراویا زاده شد و استعداد موسیقایی‌اش از کودکی آشکار بود؛ چنان‌که در هفت‌سالگی پس از شنیدن اورتورهای William Tell و Barber of Seville، آن‌ها را از حافظه بازنویسی کرد. او پیش از یازده‌سالگی به کنسرواتوار وین راه یافت و نزد Hellmesberger ویلن و نزد Dessoff آهنگسازی آموخت؛ هرچند در چند رشته جایزه گرفت، ویلن ساز اصلی‌اش بود و فعالیت حرفه‌ای را به‌عنوان نوازندهٔ ارکستر آغاز کرد. حضور در بایرویت و سپس عضویت در ارکستر درباری وین، فرصت همکاری با چهره‌های مهم زمانه را برایش فراهم کرد و سرانجام در ۱۸۷۸ به‌عنوان دستیار رهبر در اپرای لایپزیگ منصوب شد؛ یک سال بعد، در ۲۳سالگی، به رهبری اصلی آن مرکز رسید و آثار بزرگی چون Die Walküre و Tannhäuser را اجرا کرد. شیوهٔ رهبری نیکیش با حرکات کم، ضرب دقیق و پرهیز از نمایش‌های اغراق‌آمیز شناخته می‌شد، اما در عین حال اجرایی زنده و بداهه‌پردازانه داشت و اجراهایش به ندرت عیناً تکرار می‌شد. از او به‌عنوان رهبر ارکستری یاد می‌کنند که با کمترین اشاره بیشترین اثر را می‌گذاشت و با رفتار گرم و انسانی، اعتماد و انگیزهٔ نوازندگان را برمی‌انگیخت. مسیر حرفه‌ای‌اش او را به مقام‌هایی چون رهبری Boston Symphony Orchestra، مدیریت اپرای بوداپست و سپس هدایت هم‌زمان Leipzig Gewandhaus Orchestra و Berlin Philharmonic رساند و تا پایان عمر در ۱۹۲۲ با گواندهاوس پیوندی پایدار داشت؛ همچنین در ۱۹۰۲ مدیریت کنسرواتوار لایپزیگ را بر عهده گرفت. نیکیش از پیشگامان ضبط ارکسترال نیز بود و ضبط سمفونی پنجم بتهوون با Berlin Philharmonic در ۱۹۱۴، تصویری ارزشمند از سلیقه و بیان موسیقایی روزگار رمانتیک به دست می‌دهد.