آن‌ها بر لبه‌ی آسمان پرواز می‌کنند

نمی دونم چند روزه که هیچ کس نیست نمی دونم چند روزه که نیستی نمی دونم کدوممون زودتر تموم می شیم من یا این درد حتی دیگه نمی دونم وقتی بیای باید چیکار کنم آخه گاهی وقت ها پیدا کردن چیزی که گم می شه از گم شدنش دردناک تره گاهی فکر می کنم اگه نشناخته بودمت چی شاید این طوری کمتر احساس تنهایی می کردم حالا چی ما دوباره به موجوداتی تبدیل می شیم که غبار سیاره هاشون هم باقی نموند برای صد و یکمین بار این تیکه فلز سرد رو می ذارم رو شقیقم باورت نمی شه چه غروبیه همه رنگ های پاییز اینجا جمع شدن دستای سارا دارن تو آسمون پرواز می کنن بنده های آسمون پرواز می کنن