خُرد

دوباره خیره به سقف اتاقمم نمی دونم بیدارم یا توی خوابمم من و این دست پنچه نرم کردنم عادت کردم به عادت کردنم دیگه با خودم تو قمار کردنم کلی سنگینی رو دوشم، گردنم هست که دورم کردنم ممکنه همین روزا بشکنم رد شده از این کلمه ها دردم هر کاری هر کسی می دونست و کردم پی هر نوری که دیدم و رفتم تهش دیدم بازیچه ی مشتی از حرفم بعضی آدما روحمو کندن بارها رسیدم به آخر دفتر یه دونه تو موندی وسط شهرم که بشه باهات راجع به این چیزا حرف زد و دود کرد رفت منو دوستم داشته باش که خوردم من این روزا نیس اصلا سر جاش عقلم واسه تو هر چند میدم جونمم بخوای فقط میشه باتو گفت این چیزا رو دود کرد رفت منو دوسم داشته باش که خوردم من این روزا نیس اصلا سر جاش عقلم واسه تو هر چند می دم جونمم خیره به پنجره توی اتاقمم نمی دونم بیدارم یا توی خوابمم نمی دونم آهنگای توی سرمو بسازم یا اون آهنگا بسازنم اونایی که دوسم دارم نگرانمن خیلی فکر میکردم قویم آهنم ولی منم فقط یه آدمم که ممکنه همین روزا بشکنم بحث مرگ و زندگی هر شب دوست ندارم تو اون فکرام غرق شم محکم بغلم کن هر چند که دستام واسه اون دستات سردن شده حالت طبیعیم سر درد می خوام خودم پاهام ولی نمی کنه حرکت یه دونه تو موندی وسط شهرم که بشه باهاش راجع به این چیزا حرف زد و دود کرد رفت منو دوستم داشته باش که خوردم من این روزا نیس اصلا سر جاش عقلم واسه تو هر چند می دم جونمم بخوای فقط میشه باتو گفت این چیزا رو دود کرد رفت منو دوستم داشته باش که خوردم من این روزا نیس اصلا سر جاش عقلم واسه تو هر چند می دم جونمم