خط ساحل

رو خط ساحل، ابرهای بسته غوهای گریون، موج های خسته می گن یه زرخ بازم به گل نشم هسته درختم که در باد نشستم به فریاد تو هر برگ تب مرگ، نه آغاز، نه میلاد بیا که نیلوفر باقی افزون حرمه چل چراغی تو لحظه های سرد برفی خواب یه تابستون داغی تو خلوت من، درهای بسته چشم های بی خواب، فلکای خسته داد می زنه داد که باز یه دل شکم هسته شکستم تو تکرار، تو تردید، تو انکار چه بی رنگ، چه دل تنگ نگاهم به دیوار بیا که پیغام گریزی تو مثل یک آیه ای عزیزی تو درد تنهایی و ظلمت ستاره ی مروارید ریزی رو خط ساحل، ابرهای بسته غوهای گریون، موج های خسته می گن یه زرخ بازم به گل نشم هسته درختم که در باد نشستم به فریاد تو هر برگ تب مرگ، نه آغاز، نه میلاد بیا که نیلوفر باقی افزون حرمه چل چراغی تو لحظه های سرد برفی خواب یه تابستون داغی