کهربای آرزو

تو از هزاره های دور آمدی در این درازنای خون فشان به هر قدم نشان نقش پای توست در این درشت ناک دیولاخ به هر قدم طنین گام های ره گشای توست بلند و پست این گشاده دام گاه ننگ و نام به خون نوشته نامه وفای توست به گوش بیستون هنوز صدای تیشه های توست زهی شکوه قامت بلند عشق که استوار ماند در هجوم هر گزند نگاه کن هنوز آن بلند دور آن سپیده آن شکوفه زار انفجار نور کهربای آرزوست کهربای آرزوست کهربای آرزوست کهربای آرزوست سپیده ای که جان آدمی هماره در هوای اوست به بوی یک نفس در آن زلال دم زدن سزد اگر هزار بار هزار بار هزار بار هزار بار هزار بار هزار بار بیفتی از نشیب راه و باز رو نهی بدان فراز رو نهی بدان فراز رو نهی بدان فراز رو نهی بدان فراز رو نهی بدان فراز