چشم‌هایت را ببند

کی می دونه شاید ربطی به گاز زدن سیب نداشت شاید یک روز هوا گم شد و دیگه هیچ وقت برنگشت مگه همه اینا از تخیل ما نمیاد به زور به همین ایمان داشته باشم اون طوری کمتر درد می کشم اون طوری شاید بتونم تصورت کنم باورت نمی شه از لای موزاییک های پیاده راه ولیعصر لاله سبز شده رنگشون محشره شک دارم صدای اینجا رو تو این سکوت بتونی تصور کنی وقتی باد لای تنه بلند درختای کنار این خیابون پهن خالی می پیچه یه لحظه تصور می کنی روبه روت دریاست همیشه می گفتی از تهران متنفری چون دریا نداره کاش برمی گشتی و می دیدی که داره کی باورش می شه این همه سال اینجا دریا بود و ما نمی دیدیم هم گفتی به دریا نگاه کن به همه چی خوب نگاه کن چند ثانیه به همه چی خیره شو بعد چشماتو ببند این طوری همه چی یادت می مونه یادم موند که نمی تونم نبودنتو باور کنم گفتی ممکنه بری یه جایی که دریا هست تهران هیچی نیست جز دود و صدا و آدمای بدبخت که گلوشون همیشه از سیگار و اگزوز پر از خلطه اینا انقدر سراشون سنگین شده که به هیچی نمی تونن فکر کنن باشه ولی چرا برای من صبر نکردی