تلویزیون

من و تو یه بعدازظهر تابستون توی پاتوق قدیمی خیلی خوب و صمیمی پای ثابت تو بودم لب و دهن تو هرچی میگفت من میشنفتم گاهی چیزی میگفتم شنوده ی تو بودم واسم فلسفه میگفتی از عشق از گرسنگی و مرگ که کجای کار نادرسته آیا میشه کاری کرد میگفتی با حرارت از چیزای ندیده انگاری میدونستی چی درسته چی غلط چی درسته چی غلط پشت چهره ی خندون من یه مرد درب و داغون با یه سیگار ارزون داشت حرفاتو گوش میکرد خیره به روی تو به موی تو به همه حرفای تو کمی هم عاشق تو داست حرفاتو گوش میکرد این همه شعار یا شکایت از جبر زمونه مگه فرقی هم میکرد مگه کاری هم میکرد اون مرد خسته قصه ی عشقو دیگه باور نمیکرد به عشق تو فکر میکرد که درسته یا غلط چی درسته چی اشتباهه کی میدونه؟ کی می دونه چی درسته چی غلط اون مرد خسته هنوز نشسته گوشه ی تاریک و تنگش نمیسه رفت به جنگش چون میگه و میدونه این یک بهانه ست واسه یک ترانه ی عاشقانه و خوب چون هیچکس نمیدونه چی درسته و چی غلط